Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN EN ANDER IN VERBAND MET DEN DOODEN-CULTUS BIJ DE MELANESIERS. DOOR R. LOOS.

Herbert Spencer is het geweest, die de evolutiewet tot in haar laatste gevolgtrekkingen heeft toegepast op de ontwikkelingsgang der godsdienstige ideeën van het menschdom. In zijn „Principles of Sociology" beweert bij, dat de vereering der afgestorvenen den oorspronkehjken godsdienstvorm der menschen is. Van hieruit zou de ontwikkeling aanvangen en overgaan op de vereering der natuurkrachten om vervolgens via de polytheistische godsdiensten zich te volmaken in het monotheïsme. Nu mag het waar zijn, dat naast de „klassieke landen der voorvadervereering", China en Melanesië, dit gebruik in vele streken op aarde gevonden wordt of werd (noemen we o.a. Voor-Indië, Perzië, Peru, etc.), toch is de werkelijke vooroudervereering lang niet zoo algemeen en zoo uitgebreid als Spencer wel dacht.

Trouwens, ook bij de Melanesiërs hebben we maar al te vaak achter het woord „vereering" een vraagteeken te zetten. Dat men een doode voedsel, kleeren, wapens, gereedschappen, enz. meegeeft in 't graf, wijst natuurlijk op het geloof in een hiernamaals, gedacht in de vormen van dit aardsche leven. Maar vereering zal men dit toch moeilijk kunnen noemen. Ook in Melanesië liggen de begrippen vrees en verzoening, verzorging en vereering, vlak naast elkaar en zijn soms niet uit elkaar te houden. Zoodra men er echter toe komt om door gaven den doode te bewegen de levenden te helpen, treedt cultus op.

In Melanesië heerscht bijna algemeen het geloof aan een leven na dit leven. Zeer verschillend zijn echter de voorstellingen, die men daarvan heeft Veel eilandbewoners denken, dat het zielenland ligt op een veraf gelegen eiland. Soms wijst men nabij het bewoonde eiland een ietwat zonderling gevormde rots aan, vanwaar de zielen der afgestorvenen hun reis 140

140

Sluiten