Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

43

van de politieke actie, verhinderde het samengaan. De Bond wilde eigen actie voeren, zich niet bij een der socialistische partijen aansluiten.

Maar bepalen wij ons eerst tot den tijd voor 1912.

Hoewel pas opgericht 13 Juli 1907, is zijn oorsprong nog een 15-tal jaren eerder te vinden: den socialen' tijd van den lateren anti-revolutionairen leider Dr. A. Kuyper. Hij is het geweest die onder de orthodoxe Christenen het geloof in het socialisme heeft mogelijk gemaakt. Het is merkwaardig te zien hoe in de eerste jaargangen van „Opwaarts", het weekblad van den Bond, doorloopend op Kuyper een beroep wordt gedaan. Het later als brochure uitgegeven artikel van Johanna Breevoort. „Is een Christen-Socialist een dwalend Christen?" getuigt wel in het biezonder van Kuyper's invloed. Telkens lezen wij daar: „Dr. Kuyper schreef immers".... „Een woord van Dr. Kuyper bracht nog licht" .... „Ik wil niet zelf, maar Dr. Kuyper laten antwoorden" .... „Maar Dr. Kuyper heeft toch het socialisme bestreden?

Zeker, hij heeft het socialisme bestreden 1

Maar welk socialisme? Dat K. het communisme niet veroordeelt, bewijst zijn E. Voto op menige bladzijde (XXIII, 5).

Hoofdzakelijk doet men in de kringen van den B.v.C.S. op een tweetal brochures van Dr. Kuyper een beroep:

1. Het Sociale Vraagstuk en de Christelijke Religie, Rede ter opening van het Sociaal-Congres op 9 Nov. 1891.

2. De Christus en de Sociale nooden en Democratische Klippen,

beiden oorspronkelijk dagbladartikelen, later als brochure verschenen.

Vooral de eerste brochure is socialistisch getint, wellicht mede in verband met de verkiezingen. Meermalen meent men veeleer een van de sociaal-democratische volksleiders of een communistisch 2e Kamerlid aan het woord dan den anti-revolutionairen leider. Opzien wekte dan ook bovenal het volgende woord: „Neen, zoo behoeft het niet te blijven, het kan beter worden. En die beterschap ligt ongetwijfeld — ik deins voor het woord niet terug — op den socialistischen weg, mits ge onder socialistisch nu maar niet verstaat het programma der Sociaal-democratie, maar in dit op zich zelf zoo schoon woord alleen uitspreekt, dat ook onze vaderlandsche maatschappij, om met Da Costa te spreken, „geen hoop

Sluiten