Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

278

dant sententiam principes licere scilicet loripedi agere quod cirographum testabatur, aut quantum voluerit pro redemptione iuvenis pecuniam accipere. Rogabat ergo rex loripedem quatinus iuveni parcens duplicem reciperet pecuniam. Quod cum illo negante diebus multis efficere conaretur, ecce uxor iUius virili sumpto habitu vultuque et voce magica sua artemutatis, ante regis palatium equo descendit regemque adit reverenterque salutat. Inquisita autem que esset aut unde, militem se esse respondit de ultimis mundi partibus oriundum, iuris legumque peritum fore ac iudiciorum subtilem investigatorem. Gavisus rex iubet ülam quam putabat militem consedere sibi causamque inter loripedem et iuvenem versatam illi committit terminandam. At illis vocatis utrimque partibus: Tibi, inquit, o loripes, secundum regis principumque sententiam neet de carne iuvenis centum marcarum pondus auferre. Sed in hoe quid lucraberis nisi mortem forsitan, si iuvenem interficias? Melius est ut pro eo septuplum pecunie aut decuplum accipias. Ule autem deoem etiam marcarum milia se accepturum negabat. Rla autem linteum candidissimum iubet afferri iuvenemque nudatum veste manibusque ac pedibus ligatum extendi desuper. Quo facto: Abscide, ait loripedi, quocumque volueris ferramento marcarum tuarum pondus. Verum si plus aut minus iusto pondere ad quantitatem cuspidis accus inde tuleris vel si una sanguinis gutta infeoerit linteum, cum sanguis substantia sit iuvenis, scias te continuo mille mortibus perimendum discerptumque in mille frusta fore escam bestiarum et avium, totumque genus tuum simili sententie subiacebit resque tue publicabuntur. Hanc ille horribilem expavescens sententiam: Quoniain, inquit, nullus est hominum excepto deo qui ita manum modificare possit, quin plus minusue auferat, huic incerto me submittere nolens iuvenem absolvo dimittoque debitum, mille ei marcas pro reoonciliatione superaddens. Sic ergo iuvenis uxoris prudentia liberatus letus ad propria remeavit. —

A full-fledged novel such as this Dolopathos tale cannot but have a long evolution behind it, and whether some or all of it came from India or from Europe, is an engrossing problem of folk-lore, but its solution is not indispensable to the student of Shakespeare. To those who are competent to cultivate the wider field the Dolopathos of the 12th century is a terminus ad quem, to us who tend the smaller plot it must take rank as the terminus a quo. This nowise implies that the story is to be taken as possible or realistic in the 12th century. The time to which Johannes de Alta Süva assigns the whole novel is pre-

/ 18

Sluiten