Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

139

Dit verval van alle deugd en recht wordt het uitvoerigst geschilderd in de purana's. Daar is deze schildering dan ook volkomen op haar plaats; immers tot de vijf kenmerken van een purana behooren, naar oude definitie, sarga en pratimrga, schepping en herschepping, waartusschen dit geheele verval geschiedt, alsmede ook vamcdnucarita, de geschiedenis der koningsgeslachten. Juist deze koningslijsten, waardoor vooral vijf purana's zich onderscheiden, zijn een belangrijk hulpmiddel voor hunne dateering, daar deze lijsten en de aangeven jaartallen, naar men tegenwoordig aanneemt, niet zoo onbetrouwbaar zijp als vroeger wel werd gedacht.*) Dit is op zichzelf voor den vorm, waarin deze lijsten voorkomen, nu wel van geen belang, maar heeft toch waarde in ander opzicht. De vorm is juist die, waarin ook de Djajabajavcorspellingen zijn gevat, n.1. van profetieën over toekomstige rijken en tijdperken, eindigende in een schildering van de verschrikkingen van de kaliyuga. In de kaliyuga zullen er, evenals dit op Java het geval is, barbaren heerschen, en alle religie en moraal zal ten onder gaan. J) Het schijnt nu — en dit is de waardevolle conclusie, die uit de betrekkelijke juistheid der lijsten getrokken is — dat deze sombere profetieën niet louter op fictie berusten. Het Matsyapurana, volgens Vincent Smith de beste bron voor de ± 225 A.D. eindigende Andhradynastie, heeft na de lijsten der Andbrakoningen slechts verwarde en bedorven gegevens over talrijke locale dynastieën, waaronder ook Yavana's en Saka's genoemd worden, blijkbaar vorsten van vreemden oorsprong. 8) Even zoo gaan andere purana's in hunne lijsten na den Guptatijd slechts met namen, en niet met'dynastieën, verder. Het Guptarijk bezweek tegen het einde der vijfde eeuw voor de opdringende Witte Hunnen, die te voren nog door Skandagupta teruggedreven hadden kunnen worden. De regeering van Skandagupta, die ook andere vijanden te bestrijden had, en van zijn onmiddellijke opvolgers, is dus verre van rustig geweest. *) Die van den Hunnenhoofdman Toramana, en zijn zoon Mihiragula, de „Attila van Indië", die, naar Kalhana in de kronieken van Kashmir 5) schrijft, in het door barbaarsche horden overstroomde rijk als de doodsgod

1) V. A. Smith, Early history of India, bl. 11, 12.

2) M. Winternitz, Geschichte der Indischen Litteratur I, bl. 444.

3) Smith o. c, bl. 212, 213. De koningslijsten zijn verzameld door F. E. Pargiter, in zijn boek The Purdna Text of the Dynasties of the Kali Age, Oxford 1913.

4) V. A. Smith o. c., bl. 308—319; Winternitz o. c. I, bl. 445—446.

5) Rajatarangint I, 289 en volg.

Sluiten