Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en steeg het groen-en-bruin bevierkante land met erover 't vertrouwd beweeg van 't werkend boerenvolk, 't blij gezwaai der molens en de witte processie zijner lente-wolken, dat 't bang vermoeden van zelf weg-smolt. „Neeë... neeë... 't Kan niet zijn... 'k Maak mijn eigen maar wat wijs," zei Baziel. „AVeete wa'?... 'k Wacht nog tot halver-zes en als hij dan ni hier en is, doen 'k mijn schoenen aan en 'k gaan zien!..."

Hij schoof terug naar binnen, zette zich opnieuw aan zijn groen tafelke om in afwachting daarvan een beetje verder te frutselen. Doch dat ging algelijk zeer moeilijk. Zijn ronde, pimpelende oogskens bleven niet lang in de kapotte ingewanden van den molenaar zijn zakuurwerk, doch wipten telkens op naar den grooten wijzer der kasthorlogie. En hoe verder die zakte over de bebloemde cijferplaat, hoe be-

8

Sluiten