Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IO

lijk onbewust, om zijn zintuigen te oefenen, en om de dingen buiten hem te leeren kennen. Maar iets anders is het als hij zijn vingers, of andere deelen van zijn lichaam, of een speen in zijn mond brengt om er op te zuigen. Dat laatste geschiedf om de rust en bevrediging, die het zuigen opzichzelf schenkt. En daarin ligt, als het binnen zekere grenzen geschiedt, bijv. bij het inslapen, natuurlijk ook niets, dat wij zouden "moeten tegengaan.

Maar wij moeten die lust aan huidprikkels en het genoegen van hun bevrediging onzerzijds toch ook niet aanwakkeren. Dus — voor alles door groote reinheid en geschikte kleeding het ontstaan van jeuk-prikkels en het wrijven en krabben vermijden. In 't bijzonder hebben wij in dat opzicht natuurlijk de organen te verzorgen, die later in dit opzicht een zoo groote rol zullen spelen: de geslachtsorganen. Bij verreweg de meeste kleine kinderen bezitten deze nog geen bijzondere gevoeligheid; die ontwaakt gemeenlijk eerst veel later. Toch zijn er goede en betrouwbare waarnemingen, dat reeds kinderen van weinige maanden, ja weken, het prettig vinden die deelen aan te raken en te wrijven. Dit behoeft geenszins een reden te zijn tot ongerustheid, zeker behoeft het niet op abnormaliteit te wijzen. Natuurlijk mag men het evenmin met den naam van onanie bestempelen, zooals sommige aanhangers van Freud doen.

Wel is er alle reden om aandacht te geven aan zulke neigingen en ze tegen te gaan, opdat ze zich niet vastzetten als een voor later gevaarlijke gewoonte. En in geen geval mogen wij zelf door het onnoodig aanraken de aandacht op deze organen vestigen. Kleine kinderen door wrijven dier deelen in slaap te sussen, is niet minder gevaarlijk (wellicht meer) dan het zelfs in onzen tijd nog niet geheel uitgeroeide gebruik van een of ander verdoovend middel.

Sluiten