Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door de zenuwen der zintuigen gemeld aan het hoofdkwartier. Daar worden ze tot een geheel verwerkt. Alles is dus verbonden met een centraal schakelbord. Laten we dit „centrale" van onze telefoon uit groote steden maar vasthouden. Daar wordt aansluiting gegeven, waarmee het noodig is. Niet door machinaal werkende telefoonjuffrouwen, maar dooreen denkend centrum. Hierom spreek ik weer liever van een hoofdkwartier. Want de zintuigen zijn geen klanten, die aansluiting kommandeeren, doch ondergeschikten, die te rapporteeren hebben. Ze zijn afhankelijk. Ze kunnen maar één ding goed. En dit konden ze ook nog wel eens verkeerd doen. Stel, dat onze gehoorzenuwen aan het oog en onze gezichtszenuwen aan het oor waren vastgegroeid, dan zouden we het weerlicht hooren en den donder zien. Een klap tegen onze gezichtszenuw of drukking daarop, doet ons vonken zien of sterren overdag.

De centrale leiding moet sommige dingen telkens doen en geeft dan tusschen twee zenuwen direkte aansluiting buiten het centrum om. Telkens, als ons oog iets bedenkelijk dreigend ziet naderen, alarmeert het en van het hoofdkantoor wordt getelefoneerd aan het ooglid om zich te sluiten en het gevaar af te wenden. Dit komt zóó vaak voor, dat er een afzonderlijke leiding direkt tusschen ooglid en oog bestaat, waardoor we bij het naderen van een slag knipoogen, ook al weten we heel goed, dat het maar een grap is of een proef. Dit noemt men reflexbewegingen.

Sluiten