is toegevoegd aan uw favorieten.

Christelijke encyclopædie voor het Nederlandsche volk

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

116

MAUVE — MAXIMUS CONFESSOR

waard gebleven. Het is een torenachtig koepelgebouw van twee verdiepingen, in de onderste waarvan zich het koningsgraf bevindt. De koepel, die een spanning heeft van 9 meter, is uit één steenblok gehouwen.

Eindelijk mogen nog genoemd worden het door Visconti gebouwde indrukwekkende mausoleum van Napoleon I (f 1821) in den Invalidendom te Parijs, waarheen het gebeente van den voormaligen keizer in 't jaar 1840 is overgebracht, en het mausoleum van koning Frederik Wilhelm III van Pruisen (f 1840) en zijn gemalin koningin Louise te Charlottenburg, dat gesierd wordt door de' marmeren beelden van dit vorstenpaar, vervaardigd door den beeldhouwer Rauch. [ 33.

Mauve (Anton), 1838—1888. Een van onze meest interessante schilders. Met de Marissen en Jozef Israëls behoorde hij tot de voorhoede, die er toe heeft bijgedragen, de schilderkunst in ons land, welke tot verarming was vervallen, te verheffen. Hij was, evenals zijn vriend W. Maris, voor alle uitheemsche invloeden zeer beducht. Mauve is een van de meest persoonlijke kunstenaars van zijn tijd. Vervuld met groot enthusiasme voor de levende natuur. Luisterend naar wat de natuur hem verhaalde, wist hij het verborgen leven der dingen fijn en gevoelig weer te geven. Daardoor een der groote figuren van de jonge Hollandsche stemmingskunst. Mauve wordt uit zijn licht gekend, een licht, dat niet de kleur geeft, maar den toon. Tonalist is hij bij uitnemendheid, meer dan kolorist. Hij schilderde gaarne kudden schapen; hield van het weer, waarin een eenzame ploeger of een gebukte spitter in een dompige Octoberlucht als rustige, vlakke figuren geteekend staan. Prof. Veth noemt en roemt hem als den „intiemen schilder der grijsblonde stemmingen van ons eenig Hollandsen weder." De Mauve-kunst is een teeder voorgedragen Hollandsche veldpoëzie. Meer fijn gevoeld dan machtig. [ 40.

Maxentïus, Romeinsch keizer, zoon van Maximinianus, werd in 306 door de Praetoriaansche benden tot keizer uitgeroepen en door het volk en den senaat als zoodanig erkend. Er ontstond verdeeldheid tusschen hem en zijn vader. Laatstgenoemde moest naar Qallië vluchten. Toen Constantijn aan de Romeinen bij Turijn en Verona een nederlaag toebracht, toefde Maxentius met een groot leger werkeloos te Rome. Toen Constantijn de bergpassen der Apenijnen was overgetrokken, rukte Maxentius tegen hem op, maar deze werd geheel verslagen in312 bij Pons Mil vius en verdronk in den Tiber. [ 24.

Maximiliaan. I. Maximiliaan I (1459—1519). Door zijn huwelijk met Maria van Bourgondië. erfdochter van Karei den Stoute, verkreeg hij uitgestrekte Bourgondische bezittingen. Hij is de grondlegger van de Habsburgsche heerschappij. In 1499 verloor hij de opperheerschappij over Zwitserland. Hij was een vriend der Humanisten en schreef ook enkele boeken op litterarisch gebied (Theuerdank, Weiskönig e.a.). Hij was een zeer ontwikkeld man. Zijn hoofd was vaak vol plannen, maar hij miste de volharding en de geestkracht om ze uit te voeren. In de kerk te Innsbrück is een praalgraf te zijner eere.

Albrecht Dfirer schilderde zijn portret. De Reformatie begon in het laatst zijner regeering, maar hij koos geen positie tegenover haar.

II. Maximiliaan II (1527—1576), zoon en opvolger van keizer Ferdtnand I en Maria van Hongarije. Sinds 1564 was hij keizer. Door zijn leermeester Severus, den hofprediker Sebastiaan Pfeuser en zijn lijfarts Crato von Krafftheim was hij in stilte het Protestantisme toegedaan. Om zijn vader en om zijn gemalin, alsmede om politieke belangen bleef hij uitwendig Catholiek. Hij bezocht de mis, maar hij stond in betrekking met vele Protestantsche vorsten, in het bijzonder met Christoffel van Würtemberg. De Jezuieten verafschuwde hij, den Bartolomeusnacht veroordeelde hij. Aan de Oostenrijksche standen schonk hij vrijheid van godsdienst en aan de Evangelische standen schonk hij een eigen kerkbestuur Hij hief in Bohemen in 1567 de Prager Compactaten op. Hij wilde de besluiten van het Concilie van Tren e niet bekendmaken, maar anderzijds bevoorrechtte hij de Catholieken weder. Zijn halfheid en besluiteloosheid heeft hem veel ellende veroorzaakt. Ondanks het aandringen van zijn omgeving stierf hij zonder het gebruik der heilige sacramenten. [ 24.

Maximlnus de heilige, bisschop van Trier sinds 332, een moedig verdediger van de Niceaansche leer. Hij verleende Athanasius na diens verbanning uit Alexandrië meer dan 2 jaren een toevlucht. Athanasius noemt hem een „apostolisch man, eenvoudig en met een oprechten geest." Hij nam ook Paulus van Constantinopel in 343 liefderijk op en bewerkte diens herstelling in het ambt. Op zijn aandringen vooral kwam de Synode te Sardica tezaam 343. Korten tijd, nadat een tegenconcilie in het Oosten gehouden was te Phlllppopel, stierf hij. [ 24.

Maximus Contessor geboren 580 uit een voornaam geslacht te Constantinopel. Hij was geheimschrijver van keizer Heraclius, maar in 630 besloot hij zich uit het openbare leven terug te trekken. Toen trok hij in een klooster te Chrysopolis. Hij werd al spoedig abt in dat klooster. De keizer trachtte in 638 den monotheletischen strijd te beslechten. Hij vaardigde de Ekthesis uit, waarin bepaald werd, dat het woord tvegytla, dat veel ergernis verwekt had, door het woord Mlrjpa zou vervangen worden. Maximus had een afkeer van.deze verkeerde poging om eenheid te verkrijgen. Hij werd nu de verdediger van het orthodoxe geloof. Hij vertrok naar Afrika en vandaar (638—645), en later van Rome uit, liet hij vele strijdschriften het licht zien. Toen paus Theodorus, door de Afrikaners, die tegen de Monotheleten waren, daartoe genoopt, den ban uitsprak over Paulus, den bisschop van Constantinopel (646) meende keizer Constans II (642—668) tusschenbeiden te moeten komen. Hij hief de Ekthesis op en gaf daarvoor in de plaats den Typos, een edict, dat van één noch twee willen in Christus sprak; maar ook dit edict behaagde Maximus niet, die een zeer vast karakter bezat. In 653 ging hij naar Constantinopel. De keizer wilde hem nu eens door dreigingen, dan weer door beloften voor zich winnen, maar zoowel het een als het ander mislukte. Toen liet de keizer den moedigen