is toegevoegd aan uw favorieten.

Landleven

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

12

Hine groeten niet een twint. 376 Sijn ploechyser hi brochte ;

Ter erden waerp bijt, hine rochte

Nemmer te gane metter ploech.

Sijn vader sagene, sere hi loech.

Hi seide : „Wat hefstu vernomen? 380 Waer bi bestu so tilec comen?

Du hebst tilec werc gelaten :

Qualec hebstu verdient dijn haten". —

„Here", sprac die cnape, „bi God,

Mi dunct, gi hout met mi u spod. 385 Geeft mi wapene, laet mi varen

Te hove, in wils niet ontbaren."

Die dorpre horet ende wert erre daer af,

Hi begreep enen groten staf :

Ic wane hi hadde hem te broken thoeft; 390 Maer sijn moeder quam, des geloeft,

Ende greep den dorpere in haer arme.

Si seide : „Lieve here, wacharme !

Gi doet quaet te minen trouwen,

Dat gi uwen sone wilt blouwen." 395 Die dorpre versprac sinen sone.

„Ja !" seit hi, „quaet hoeren sone,

Wildi wesen ridders genoet?

Gaet ende hoet u queckenoet.

Oft gi metter ploech niet wilt gaen, 400 So draget mes met beriën saen I" —

Maar zijn vrouw wijst hem terecht; hij moet er zich met over verwonderen dat zijn zoon lust heeft ridder te worden: in haar geslacht is nog menig goed ridder! — 't Beste vindt zij den jongen maar te laten gaan; de

niet, geen oogenblik. 376. hine rochte te gane, hg wou niet meer gaan. 380. tilec, vroeg. 382. dtyn haten, je voedsel. 387. erre, toornig. 395. versprac, schold uit. 398. queckenoet, vee. 400. mes