is toegevoegd aan uw favorieten.

Landleven

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

105

kant van 't brugske woarover de landweg geet — ien kalmen vloed datlillikehuuskespiegelen mot. „Inde reizende man" is er uutgehangen, moar, as ie wilt weten wat toal oe die reizende man soms kan proaten, dan mo'j ien den oavend, heel loat, maar is huistere kommen.

Moar nou, nou 'tmergen is, nou heurt de Linge niks lilliks.

Hier ien de hooge peppelloan, hier heurt ie de veugeljes kwinkelieren. Wiejer op, woar den ouwen olm bij 'en klein steenen huusken oan zien boord steet, doar heurt ie de stem van 'en ouwe mins — 'en heel ouwe mins — en — 't psalmlied ter eere van Gods weldoajigheid, trillend en bêvend, vlot ie mee boven zien effen vlak, nog 'en heel eindje wiejer.

Gunds, bij den grooten drêj, woar ie dat witte hekke ziet glimmen, en woar de weerschien van 'en mooien blomhof ien 't blauw van de Linge speult; gunds woar de blanke rimpeljes al wiejer en wiejer kringelen, doar heurt en doar ziet ie nog meer.

Triene kent ie wel, flinke blonde Triene van 't Putterserf, die ielken mergen op 't planken stap oan zien boord, de roomtesten boent en de melkkannen schuurt, hel as de zon! Heur stevige hand oan poezelen erm, het zoo dukkels met emmer of boender zien stille vlakte geruurd, en — 't blozende köpke dat ie weerkoatste is 't köpke van Triene, en 't helderste liedje dat ie ooit heurde, is 't liedje van Triene van 't Putterserf.

En de Linge — as ie Trieneke gemergen fluustert ien de blauwe vergêt-me-niets, die ie kwiestig zeumde langs 't Putterserf, dan geet ie wiejer, krek as altied wiejer ten nutte van mins en dier; en aUinnig as de weinter hum in zien bedde houdt, dan slupt ie 'en korte nacht; moar anders, rusteloos geet ie vort, en 't reine woater vlot ie noar d'eindlooze zee — moar; 't dras en shek blieft ien 'tlêge.