is toegevoegd aan uw favorieten.

Landleven

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

112

ouwe mins. Krek is ie honderd joar geworden, 't Is veur de honderdste keer dat ie de zoaddors belêft, en vrouw Willems het gezeid, dat ie de zoaddors nog zien zou.

Heur, heere minsen ! wa'n geschrauw: „Lang, lang zal ie léven !"

Den ouwe mins, wat bêft ie met 't heufd. Zie, de kar steet stil. Ze helpen hum ien 't afklimmen. Vrouw Willems gêft hum de hand. Trieneke ook, kiek, allegoar, allegoar géven ze hum de hand. — Jong, jong, wa'n geschrauw ! Stil dan, hie sprêkt, den stokouwe mins, hie sprêkt. Stil, ge kunt niet verstoan ; huister : „Ik dank oe, ik dank oe goeje minsen ..." beeft er de stem eener eeuw in 't rond : „Doar kumt 'en tied da'j niemeer warken kunt. Zoolang as God mien kracht gaf he'k altied gewarkt, dat kan Anneke getuugen ..." hier ziet hij ter zij naar de achttienjarige Geurtje, die naast hem staat en immers Lammerts moeder met is. Maar niet één die den mond tot lachen vertrekt. Ze luisteren alleen met lang gerekten hals en ingehouden adem. Doch de oude spreekt niet meer ; hij tast er naar den dorschvlegel, die Dammert over den schouder hangt; hij vat dien. — Kiek . . . zwabbelend geet de knuppel ien de hugt; slap, zonder kracht kumt ie neer op 'et zoad ; nóg ens noar boven, nóg ens noar onder en — doar springen troan' ien de: oog' van veul, die 't zien en van veul die er beuren, heuren hoe den oud-ouwe mins doar bêvende zingt.

„Lange vlégel, klap en klop,

,,'t Zwarte zoad uut spitsen dop ;

,,'t Zoad houdt licht veur duustre nacht

„Altied warkzoam is Gods macht. „Toe met kracht,

„Vlégel, rep moar, klep moar, klop;

,,'t Wark, doar kumt Gods zégen op."