is toegevoegd aan uw favorieten.

De dijk

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zegen te maken voor dit volk, dat zoo'n armoedig en wanhopig bestaan leidt...."

De pastoor antwoordde niet, alsof hij wachtte op een nadere mededeeling over dat groote leed. Maar onbescheiden verder vragen wilde bij niet. En bij het afscheid drukte hij Van Vaerendonck inniger de hand, dan hij ooit had gedaan en fluisterde: „Dagelijks zal ik voor uw werk bidden

Vroeger zou de ingenieur geglimlacht hebben, maar het was hem den laatsten tijd herhaaldelijk overkomen, dat alle heftig verlangen uit zijn ziel opwelde als in een krachtig gebed, en dat het hem was, of onzichtbare steun en hulp als op vleugelen om hem zweefde....

De eerste dag van den oogst was bepaald en Van Vaerendonck het alles gebeuren, zooals de oude gewoonten het voorschreven. Het was, of het volk iets heiligs in het koren zag: met streelende, liefelijke namen sprak het er steeds van en het verlangen, om aan den oogst deel te nemen was grooter en veel inniger, dan alleen de materieele voordeden voor zulk zwaar werk konden doen verwachten. Het besef van het groote mysterie van vermenigvuldiging, van kiemkracht, van sterven en herleven scheen een innig deel van hun wezen uit te maken» 118

[18