is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de tropenzon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

knaap daar geef ik nie' veul meer voor. He'k wel gezaid an 't begin van de rais. Spitsbekkies leve' nie' lank, zêe-ik. Hai is nou zoo dik as 'n pailstok. Nog één vetskudding dan kenne' ze 'em bewari voor Crooswaik.

— Zit je hier alleen?

— Ja. Me maats legge In dek. Daar he'k tebak van. Da's nooit goed. Ik ken merreke' dat 't warrem is. Mot u e's kaike wat 'n balie gort dat V over is. Hun ete' niks meer. Aigelek zonde: 't ga' zoo de kerriepu's in. Hèhè, 't prauwtje gort hait main nog best gesmaakt.

—- Waar ligt die zieke tremmer?

— Daarzoo. In de hoek. Laaste onderkooi. As ik ie vrage mag, stuur', hiet u Buurloo?

— Wel?

— Ben u misskien 'n zoon van die eerste meester van de Stadhouderbootjes?

— Ja, zei de ander schielijk. Waarom vraag-je dat?

— Dan heb Ik nog met je vader gevare. Van Amsterdam uit. Da' was 'n beste baas, die ouwe van je. Zonde dat-ie verzope' is.

— Dan ben jij toch zoo jong niet meer.

— Ben ik ook nie', stuur. Geen mensch die main achtenveertig geeft. Zie-je nie' veul dat 'n ouwe stoker der jong uitziet. En ik was toen 'n jonge snuiter toen ik bai zain voer. Hè, hoor nou toch dat vogelbeest van de voorman hiernaast e's skettere! Daar mo-je bai slapt! Bc denk da'k dat pietje e's zal rrai zette' vedaag of morrege. Op de „Stadhouder Willem" heb ik gevare' mit 'n kaptain, die had groot gelaik. Geen vogels an boord, zee-die. As 'n speurhond liep-t-ie der achterin. Maar 'n keer hadde' ze 'em tuk. Hai docht dat er geen eentje meer an boord was, en toe' liep-t-ie e's door de wale'-gang, en toe' zag-t-ie in de hut van de ohelui 'n vent voor 'n kooitje staan. Nou was de deur van de hut hallef dicht, en die vent sting mit s'n rug naar 'em toe, maar ómdat-ie voor *n kooitje sting, en ömdat-ie fwiet-ffwiet sting te fiuite', snoof de kap'tain naar binne'. En net wou-d-ie an de olieman vragi of dat vinkie van zain hoorde, toe'-d-ie zag dat er niks in 't kooitje hong as 'n ge-

30

30