is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de tropenzon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Even waren ze stil. Toen sprak de eerste machinist weer:

— Ik had al gedacht dat we 'n inteekenhjst konden maken. Als u tenminste geen bezwaar heeft.

— Zet mij er meteen maar op, zei de kapitein, en hij noemde een bedrag.

's-Middags werd er begraven.

Op de dekdelen van het achterschip, naast de teakhouten „broodwagen" over het handstuurgerei, lag het lijk, klaar om overboord te zetten. Met haastig-groote steken hadden bootsman en lampenist het genaaid in een zeildoekschen zak, ijzeren roosterbaren erbij ingedaan, dat-ie meteen zinken zou. Toen ze klaar waren hadden ze op zeemansmanier er een Hollandsche vlag over gespreid, en elk 'n glas cognac bij den hofmeester gehaald.

— Dat had de ouwe zelf gezeid omdat er al zoo'n lucht bij was, vertelde de bootsman.

Klokslag twee uur kwam de bemanning bij groepjes-tegehjk op het achterdek. Slechts een paar die wacht op de brug of in de machinekamer bleven houden. De officieren schaarden zich naast den kapitein, een rij van witte pakken.

Allen stonden ze blootshoofds in den zengenden zonnebrand uit een wolkloozen hemel. Om hen heen de Indische Oceaan, diep-diepblauw en oneindig wijd, in helften gesneden door het rechtlijnig zog, dat witkolkig uit den romp scheen te borrelen. Met bonzenden zuigerslag ploegde het schip zijn weg.

Op een wenk van den kapitein naar de brug, zette de derde officier de telegraaf op „stop". Ze hoorden de bel in de machinekamer rinkelen. Onmiddellijk daarop verstomde het dreunen van de machines, en zoodra de voortstuwer stil stond, hield het achterschip op met schokken.

Nogmaals wenkte de ouwe. De bootsman sloeg het rood-wit-blauwe dundoek terug. Vier mannen beurden het blanke pak op, hielden het in steunend evenwicht op de reeling.

Toen hield kapitein Bakker een toespraak, zoekend naar z'n woorden, want hij was een slecht spreker bij officiëele gelegenheden. Hij vroeg

63

63