is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de tropenzon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Raken de kindertjes hier nooit in de war omdat ze geregeld Hollandsen en Maleisch door elkaar hooren? vroeg Bert nieuwsgierig.

— Heelemaal niet, zei Verstraten. Als ik Eva soms stuur om wat tegen de bedienden te zeggen, dan is 't: „Ja, pappa," en tegen kokkie of de jongen vertaalt ze uit zichzelf de boodschap in 't Maleisch. Zonder mankeeren.

— Nog 'n kopje thee?

— Heel graag. En dan mag-je me nog zoo'n gebakje ook presenteeren.

— Die heeft kokkie gemaakt, volgens mijn recept. Ik vin 't leuk dat ze je bevallen.

— M'n compliment, zei Bert. Terwijl de gastvrouw schonk, vroeg hij:

— Wonen jullie allang hier op Weltevreden?

— Zoowat anderhalf jaar. Daarvoor 't laatst op Semarang. Ik denk wel dat ik hier niet meer vandaan ga.

— Jullie wonen hier prachtig, zei Bert, die aandachtig het interieur van voorgalerij en van kamer-eraan-grenzend zat op te nemen.

De kamers hadden de gebruikelijke tegelvloer, beschilderde muren en plafond van fijn gevlochten matten. Alle kleuren waren harmonieèrend, sobere rand-motieven als ornament. De leeren fauteuils, de divan met vloerlamp er achter, het losse kleed en de gordijnen deden goed bij de combinatie van terra cotta en mauve op crème en lichtgrijs van muren en vloertegels. In de voorgalerij stond het traditioneele ameublement van pitriet, rankten hangplantjes uit koperen bakjes, stonden strak de langbladige waaierpalmen in potten van blauw faiënce.

— Ik wist niet dat-je zooveel smaak kon leggen in 'n steenen kamer, biechtte Bert.

— Och, we hebben erop gerekend om hier in de naaste toekomst te blijven, vertelde Jan. Daarom hebben we ons met wat meer zorg en kosten geïnstalleerd. Je moet bedenken, dat voor de meeste Europeanen periodieke overplaatsingen, vaak van 't eene eind van de Archipel naar het andere, schering en inslag zijn. Dan om de zooveel tijd met verlof

114

114