is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de tropenzon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zie-je, 't is misschien beter als we wachten met ons te verloven.... Go leek verslagen. Ineens viel ze uit:

— Maar Bert, dat kan toch niet! Ik heb ze thuis al verteld.... en.... ik heb pas, terwijl je weg was, nog 'n aanzoek gekregen.... iemand met 'n héél mooie positie....

Alsof-ie voor 'n muur kwam bleef Bert staan, 't Was of schokte er iets in z'n hoofd. Onverwacht kon-ie klaar duidelijk onderscheiden wat hem stond te doen.

— Laten we dan liever alles als afgeloopen beschouwen.... Nee, luister-nou, ik ben dood-ernstig.... Bs wil jou niet in de weg staan, Zonder toekomst, dat mag ik niet doen. We gaan terug. Bt zal je op de tram brengen. Ieder 'n kant op, en geen rancune.

— Hoor e's Bert, zóó heb ik 't niet bedoeld.... Toe wees nu niet zoo driftig.... Toe Bert.... Bert!

Hij schudde z'n hoofd, bleef doorstappen zoo hard dat ze haast hem niet bijhouën kon. Tegen den guren wind induwend hepen ze terug naar de stad. Het sneed koud over hun gloeiende wangen, 't Was niet ver terug. Daarginder stonden de trams al. Ze keek naar z'n lenige gestalte, tenger bijna, en toch breed in de schouders. Recht-van-rug hep hij. Ze waren even lang, hij 'n hand-dik grooter misschien. Z'n slappe vilthoed stond zoo los op z'n gebruinden kop, de vóorrand gelicht op het hooge voorhoofd, waaronder de gloed-bruine oogen. Z'n ulster zat 'em zoo glad. Al z'n kleeren zaten 'em keurig altijd. Hij had Zoo'n smaak om zich te verzorgen....

— Toe Bert! begon ze weer. Wees nu niet flauw. Ik heb 't heusch niet gemeend....

— Nee Go.... Daar is de tram. We gaan afscheid nemen.... Met mij heb-je toch geen toekomst. Later zul-je me dankbaar zijn. Zeg ik dat niet ouwe-heer-achtig deftig? Go, kind, 't ga je goed....

— Bert!

— Nee, maak nou geen scène.... De menschen kijken naar je.... Go, je hand.... Zoo!.... Vaarwel....

227

227