is toegevoegd aan uw favorieten.

De lotgevallen van d'n ouweheer Dorus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaat 't per slot toch maar om op 't eind van de reis, — z'n geest is klaar en scherp, en vol van verbeeldingen gebleven. Nou, en vandaar uit beschouwt hij z'n leven nu maar, in 't eerlijke, onbevangen, menschelijke inzicht, - dat hij bij geval ook een ander aanlegt, - zonder vooroordeelen frank en vrijgevochten - èn, bij wijlen, verbluffend rauw oprecht.

Die warme, redelijke menschelijkheid, zonder fiausies, maar met een teederheid, die er nu en dan, raar geknepen, toch ineens om de oolijke oogen doorheen grimast, dat de randen rood worden en wel eens 'n traan in de hoekjes aandrijft, die niets ontziende waarachtigheid van 'n oud en levenswijs man, maakt daar in die ziekekamer de sfeer - waar een van z'n nóg oudere, Roomsche vrindjes van zegt: „ik op mijn jaren, leef vanzelf m'n gelukkigste uur in de mis, - maar a'k bij Dorus vandaan kom, dan ben 'k vast een toch nóg tevredener, blijere mensch."

Want 't mooie van die bezoeken bij meneer Dorus, dat is z'n vertellen. Zoo maar telkens weer 'n andere episode uit z'n leven, die ie dan, vertellende, toevallig juist zelf weer 's nader bekijkt in die zuiverheid, die de verre afstand van den ouderdom geeft.

Alhoewel hij voor zich al vaak heeft gemerkt hoe beroerd lastig 't toch is, om dat zóó te doen, dat die menschen 't net zien, zooals hij t dan weer allegaar ziet in de eigeste kleuren en de beweging van zooals 't was. Want dan kenne ze je uit d'r eigen benepen kringetje toch soms zoo belabberd dom en ongeloovig ankijke, dat ie ze wel 'n opstopper zou kenne verkoopen. Maar al gauw denkt ie dan: nou glooven ze da 'k opsnij, ze glooven da'k hier op me ziekbed zit te liegen... omdat ze zelf niet wijzer benne en 't leven niet kenne buiten d'r straat. - Ja, zoo is 't. Ze houden 'm soms voor 'n opsnijer, voor zoo'n stumperig knulletje, dat niet genoeg heeft geleefd en gezien en er dan van armoei maar wat bij leent uit de

20