is toegevoegd aan uw favorieten.

De lotgevallen van d'n ouweheer Dorus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als die jongens weg gaan, zegt de collegemeester: „ik had gedacht nog 'n woordje met u te spreken." - Maar die wagen met ijzeren platen stond daar al dien tijd onbeheerd op de Hoogstraat. - Hoe dat zij, hij discht z'n eigen zoo mooi mogelijk op, en warempel, hij w ó ü toen wel 'n beetje vroom wezen.

- Nou had ik gedacht u óók zoo'n boekie te geven. U kon dan Donderdag's hier en 's Maandags in 't Schotsche kerkie op college komen, kon u flink opschieten..." Dorus was écht zoo blij met dat boekie, maar natuurlijk zat die wagen 'm in z'n kraag, en of tie niet weg was...

Komt ie buiten. Ja, hij sting er nog. Maar tegen de jonges, die op 'm wachtten, in eene weer onverschillig: „'k Gaan er niet meer natoe, hoor, - niks voor mijn - ben je gek, nou weet ik er al genoeg van...". Want dat was 'n erge goeie man, en naderhand heeft ie nog overal gevischt en gezocht en naar Dorus gevraagd, - toen die lang op zee zwalkte.

Op Zaterdag van de Kermis, daar heelemaal alleenig as kleine jongen in de donkere piek van die kof, heeft ie daar grienende weer allegaar an gedacht, - en dat ie er toch zoo graag weer na' toe had willen gaan om 'n vromen jongen te worden. - Maar die „Tien nachten in de gelagkamer", dat boekie heeft ie jaren lang mee gehad, en er vooral ook aan boord dikwijls in gelezen. Want al was Dorus nou niet te vatbaar voor die dingen - toch mog ie er nog wel 's over naprakkezeere, als er dan ook zoo nooit 's een redelijk woord, dat geen vloek was, om 'm heen wier gesproken, - en zelfs heeft ie 't nog wel 's an anderen óók laten lezen, voor wie dat geen kwaad kon om d'r ziel, - bij geval.

35