is toegevoegd aan uw favorieten.

De lotgevallen van d'n ouweheer Dorus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zoodra die leeg was, begon ie te peuteren an de kruiken van de anderen. Maar dan gaf ie Dorus de schuld. En tusschenbeiden sloegen ze 'm lammelendig.

Troost was er voor zoo'n jongen an boord nergens te vinden. Als je leelijk keek, kreeg je 'n opstopper, dat je tegen 't beschot vloog. Vroeg je wat, kon je 'n trap krijgen... Waarachtig, dieren in menschenhchamen werden de meesten op die zeilschepen ... En daar tusschen heeft meneer Dorus z'n jeugd gesleten... Huilde je, ze sloegen je beurs. Hij kan dat zoo èrg niet vertellen als 't was.

De kapitein - die man vloekte! die man kon vloeken! en hij was er zóó trotsch op, dat de schuit er van dreunde als ie tekeer ging. Een echte Sjors; hij verbeeldde z'n eigen God zelf te zijn, en misschien nog wel meer, zoo vreeselijk trotsch was die man. En omdat de tweede-stuurman aan boord gezet was van kantoor, kon die dwarskijker bij den ouwe natuurlijk ook geen goed doen. Had die stu'man met z'n bloederige varkensoogies, z'n rooië haar en z'n rooië wenkbrauwen weei liefhebberij om op zijn beurt Dorus te negeren.

In Singapore staat Dorus op een stelling buiten boord die schuurhuid te koolteren. Breekt een van die touwen, valt ie te water. En al kan hij niet zwemmen, al heeft hij nooit leeren zwemmen - hij hield altijd zoo scherp z'n tegenwoordigheid van geest. Hij voelt zich zakken, ziet dien hemel, dat licht donker verkleuren onder 't water, want boven hem dreef eet zwarte plas koolteer. God-o-God ik mot verdrinken, denkt ie, Maar 'n licht-matroos, 'n Zweed, duikt 'm na - brengt 'n an boord. En 't eerste wat ie deed, toen ie weer bij kennis kwam, was lachen om dien vent z'n teer-zwarte, glimmende snuit. Maar toen heeft die tweede stuurman Dorus geslager als de hel, - zóó ellendig geslagen: „Daar jaag ik de schril ermee bij je uit", grijnsde hij met die leelijke smoel van plezier... om hem beter te maken 1

50