is toegevoegd aan uw favorieten.

De lotgevallen van d'n ouweheer Dorus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

- „*t Is goed" - zei Dorus - „ik ben nou eenmaal met anders dan 'k ben, bootsman!"

En dat was zoo. Want in 't Nieuwediep maakten ze vast, en de wind bleef niet goed. En avond aan avond ging Dorus den wal op, - rausde nie in die huizen van vermaak; - bij had z'n jekker al verpand, - alle dagen vet. En daar naast hem lag 't wachtschip met honderd oorlogsmatrozen; nou, hij kende er drie van de vier. En telkens van 'n ander pakte hij z'n harden hoed af, zwalkte daaronder de vroolijke buurt maar weer in... tot 't laatste oogenblik die groote Mof hem nog weer mee nam aan wal om takels en kettingen los te maken, dat ze nog gauw effe boven d'r taks konden drinken... en weer wier ie wakker in de Noordzee, zóó dat die brave bootsman zei: „a'je zoo doorgaat, mot d'n ouwe dat merken, en dan leg je er tut..."

Ja - de ouweheer Dorus kan daar nog wel 's over denken, wat 'n zwabber ie toen toch was. En dan aldoor dat zuipen hoewel ie eigenlijk jenever nooit heeft gelust... Maar er zat *m wat in z'n kop, wat ie niet weten wou: Catotje, vooral, en Sientje, dat manke meissie van 'm, wie hij bij 't na zee gaan geen woord had laten weten.

't Hééle leven was overigens rauwer toentertijd, dan tegeswoordig. Je ziet 't al aan de kinderen. - Als ie nog wel 's vroeg voor z'n raam zat, toen ie zich dan nog sterker voelde dan nu - ja, als je die kinderen dan allemaal zoo knap in de kleeren en schoon gewasschen met 'n vroolijk gezichie naar school ziet kuieren... In zijn tijd, dan werden de meesten d'r door 'n ouwer zussie an d'r armen heen gesleept, hadden ze allegaar snotneuzen... douwde de meester ze onverschüüg in de bank. En wat zaggen die schooltjes op zolder er dan uit! -

De kinderen zijn ook veel zachtzinniger dan vroeger. Zagen ze toen 'n dier loopen op straat, 'n hond of 'n kat... tien tegen een dat ze er naar schopten, dat zoo'n beest wier mis-

90