is toegevoegd aan uw favorieten.

De lotgevallen van d'n ouweheer Dorus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

na' de hut werom en blijf er leggen tot ik kapot ben..."

Maar toen komt ie aan die hut. en toen staat daar waarachtig... 'n half vaatje blom en zout vleesch klaar; - was mr. Easter dien middag komen brengen. Had ze zoo gauw niet gezien in den omtrek, en zonder boe of ba, zonder zelfs 's te roepen voor 'n menschelijk geluid, waar Dorus toch wel 's op wachtte, was hij maar meteen weer met z'n ossenwagen doorgereden, 't Zou wel terecht komen.

Jawel, en 't kwam ook wel terecht, want nou kregen ze weer brood op de plank. Maar toch niet voor lang. Ze ontvingen nu ook 's nachts weer wel eens bezoeken van wilde honden, die op dat gezouten vleesch afkwamen. Dorus heeft er nog al 's een mogen vangen. Want dan stopte ie 'n haakje in zoo'n stuk vleesch en maakte dat met 'n touwtje vast aan 'n paaltje van z'n mooie bed. Lag ie daar voor 't vertier maar op te wachten. Want 't wier mooi vervelend. Aanspraak aan den ouden scheper had ie onder 't werk nooit. Die zwierf altijd uit schuwheid zoo ver mogelijk bij 'm vandaan, om te strippen, want hij sprak niet graag. Al had die man nog wel 's schik in z'n eigen, - zeker als ie weer malende was. En de lange avonden kreeg Dorus 'm geen woord uit z'n keel, gingen ze na 't schaften gewoonlijk meteen er maar bij leggen, 'n Enkele maal trok hij er nog wel 's op uit, om te zien of ie ook wat van 't leven van die boschdieren kon bespeuren, - maar hij als zeeman is nooit 'n goeie boschman geworden. Hij durfde niet ver weg, omdat ie gauw de richting kwijt was tusschen al die boomen, en dan maar in de rondte bleef draaien — uren lang, eer ie de hutten terug vond.

Twee stonden er, zooals gezegd. Wel, in de eene droogden ze visch, als ze die hadden, en in de andere sliepen ze. Tenminste, als ze konden slapen van die afschuwelijke zwermen muskieten. Tegen de muskieten had John hun een hoop gedroogde koeienmest meegegeven. Die spreidden ze uit over

128