is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

V

ONGEWOON hartelijk en ongedwongen bleef tot het laatst de omgang. Laura beantwoordde Max' vertrouwen met hem te vertellen over Rudolf Calonder, hoe het was geweest en hoe ze hem teruggevonden had. De mate harer liefde las ze af aan het verschil in het relaas, beurtelings aan Frits en Max over hem gedaan.

Toen Max terug was na moeder naar het station gebracht te hebben leek hem het huisje nieuw. Die gestadige vernieuwing van alles, niet alleen van de tastbare dingen en daarover de verwondering was van zijn leven de gestadige bekoring.

Het eerste wat hij er zag waren bloemen, de eerste veldboeket. Moeder moest ze vanochtend in de vroegte geplukt hebben. Nu herinnerde hij zich, dat ze vóór het ontbijt de deur was uitgeloopen. Een briefje lag erbij.

Toen bracht hij het huisje in orde voor de dagelijksche taak. Met den emmer ging hij de steilte af naar de kristallen bron en steeg weer met de bengelende zwaarte tusschen de taaie strengeling van het struweel.

Tevergeefs boog hij zich over studieboeken. Een zachte zon tikte aan het venster, waarrond de ranken heen en weder wiegden.

Met forschen stap liep hij den berg af naar de stad.

Daar stond hij in de roezige drukte onthand. Hij haatte de stad, sinds Matilde en hij elkander kenden, omdat het besef van de mogelijkheid er haar bij toeval te ontmoeten hem bond en te vaak tot doelloos dwalen noopte.

Zoo was 't ook nu. Deze dagen kon Matilde niet bij hem

68