is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

óf niets forceer en, dit gevoel voor zich houden en wachten, hoe het zich in hem ontwikkelen zou. Deze weg zou langer, maar veiliger zijn.

Wat was het doel... ? Wat bij anderen blijkbaar van zelf sprak, verwarde hem. Het antwoord was voor de anderen eenvoudig: trouwen, tenzij het hun om een minnespel te doen was. Nu was het vreemde, waar Max zelf verbaasd van stond, dat met Matilde een minnespel hem meer aantrok dan een huwelijk. Ook toen hij zich deze lichtzinnigheid, flagrant in strijd met andere eigenschappen, voor oogen had gesteld,' moest hij glimlachen.

Bij het afscheid had ze vluchtig beloofd, nog eens gauw in de hut te komen kijken. Met opzet had hij Poels mede uitgenoodigd.

De eerste dagen verwachtte hij hen vergeefs. Matilde was aldoor in zijn gedachten, maar in hem vlotte een zwevende ijlte, terwijl hij een zekerheid verlangde, die vastigheid moest zijn. Deze halfheid werkte verslappend en had geheel zijn levenswijs omvergeworpen. Dit was wel heerlijk, maar waarop liep het uit? Een Don Quichotte, vechtend tegen windmolens, leek hij zich zelf. Hij tastte in een mist, die hem andere bezigheid en zelfs gedachtenverstrooüng belette. Die dagen dwaalde hij aldoor om het huis. Niet te ver dorst hij te gaan uit vrees, dat er een brief of zij zelf zou zijn.

Die spanning verergerde naar mate het wachten langer duurde en hij niets hoorde. Eerst verwierp hij de gedachte haar te schrijven onvoorwaardelijk als iets opdringerigs. Bij verder nadenken bleek het best te doen. Alles hing af van den toon. Terloops, maar met voldoenden nadruk, dat ze daaraan den prijs zou aflezen, door hem aan het aangekon-

72