is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opgezocht. Andere bekenden konden per brief haar vragen, waar ze tegenwoordig onder dak was.

Max had eraan gedacht, hij wou er niet over beginnen. Het lag aan hem, den scheeven toestand te normaliseeren door óf, wat voor de hand lag, de konklusie uit dit aldoor samen-zijn te trekken óf openlijk haar op de mogelijkheid eener botsing tegen fatsoensbegrippen voor te bereiden.

Uitstellend, deed hij geen van beide. Door te veelvuldige neigingen werd hij geslingerd. Er groeide in-hem een aldoor sterker drang naar Matilde. Soms moest hij zich weerhouden haar niet te kussen, niet den arm om haar heen te slaan. Aldoor zwaarder woog de zelfstrijd. Soms zag hij zich zelf als een stumper, als erger dan dit. Niets zeggend, geen toenadering zelfs beproevend, de mogelijkheid, dat zij van hem het eerste woord verwachtte zelfs ontkennend, deed hij haar kwaad.

Leed ze eronder? Hij vroeg het zich af, hij vond geen antwoord. Kon ze van hem houden... ? Hij hunkerde ernaar het te weten; het was niet mogelijk, door den mist te dringen. Hij kon er niet op zinspelen, allerminst het vragen zonder eigen liefde te belijden en dit kon hij nog niet.

Daartoe was zijn houding jegens haar niet vast genoeg. Hij duchtte de ideëele gevolgen van een nu te sluiten verbond. Te sterk besefte hij eigen verantwoordelijkheid met zijn scrupuleuzen aard. Haar en zichzelf, hun liefde stelde hij daartoe te hoog.

Zijn boek was nu haast voltooid. Nog enkele dagen, dan stond het in zijn geheel op papier, dan legde het geen beslag meer op zijn denken. Dit schold hij zelfzucht, immers onvermogen om zich weg te geven aan een geliefde vrouw. Aan-

89