is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Stil, hij mag 't niet hoor en.

Hij was altijd pa, de boeman, de spelbreker. Til schudde ma wrevelig aan den arm.

— Laat je toch niet op je kop zitten...

— Probeer mij maar niet te veranderen. Ik ben te oud.

— Ik heb niks geen medelijden met u. Iedereen krijgt, wat hij verdient. Pa brutaliseert u in dezelfde mate als u hem terrein prijs geeft.

— Ach jij, jij ziet die dingen allemaal heel anders. Jij staat in het volle leven, jij verdient je eigen brood. Ik ben nog nauwelijks onze stad uitgeweest.

— Dat komt ervan, telkens weer een kind... Snaaksch drukte ma nu haar hand op Til's mond.

— Praat er niet van, 't is nu welletjes.

— 't Wordt tijd. Zoo jong is pa niet meer. Wie betaalt al die opvoedingen...

— Ze moeten vroeg op eigen wieken drijven net als jij.

— Gezellig...

— Hadt je anders gewild... ?

— Och..., nee... Dat is moeilijk te zeggen, je hebt geen keus.

— En jij ? Jij hebt 't niet makkelijk, he... ?

— Ik zou het makkelijker kunnen hebben. Ik... wil zoo. •— Ik bedoel, de... nu ja, de liefde, he... ?

— Of ik al verloofd ben ? Of ik trouwplannen heb... ? Til schudde, in het bed overeind gekomen, het warrige

hoofd.

— Jij lacht daarom. Je hebt den leeftijd, bijna twee en twintig. Dat is onze bestemming. Of denken jullie er tegenwoordig anders over... ?

114