is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Den volgenden dag was ma zenuwachtig van het aangekondigde bezoek. Wat had ze aangehaald ... ?

De begroeting was linksch van gedwongen intimiteit. Zooals Max haar de heele geschiedenis geschreven had, moest hij Matilde over zijn moeder gesproken hebben. En Matilde zat ontredderd in dit, zijn ouderlijk huis tegenover zijn moeder, van wie ze inderdaad veel had gehoord, maar die haar toch vreemd en haast vijandig was gebleven, vermoedelijk vooral, omdat gene wist dat geheim van haar, dat ondoordachte van haar vlucht naar Max, het schijnbaar opdringerige en daarna, even onverklaard, de overhaaste scheiding, van al die duistere dingen, die Matilde van zich zelf niet begreep en die ze door niemand anders geweten wilde hebben. Achter haar om had Max zijn moeder ingelicht. Zij kende de vertrouwehjkheid tusschen beiden. Toch had zij mevrouw Staab van meet af aan een onberedeneerde afgunst toegedragen. Zelfs leek het haar niet onmogelijk, dat dit Max en haar vooral uiteengedreven had. Tegelijk besefte ze het kinderachtige in die vijandigheid. Een verhouding, hoe ook, die daarop breken zou, verdiende niet in stand te blijven. Spijt had ze niet over de breuk met Max. Wel was er sindsdien een leegte in haar leven.

Ze zaten in de serre in rieten stoelen, ieder aan een kant van de tafel, die hen bond en tegelijk afstand maakte. Til schoten Max' schaaklessen over de „openingen" door het hoofd, die enkele weken in het hooge huis gegeven, hij, de eenzame zinner op telkens weer een probleem, zij, volkomen onervaren en onwetend tegenover die diepzinnigheid. Over openingen vooral had Max haar onderhouden. Openingen waren ook van zulke gesprekken het beslissende.

125