is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staan: de grootvader en de anders-geaarde broer, de zuster, die door studie zich onafhankelijk zocht te maken en de moeder, die eerbiedig tegenover hem stond. Kritiek op Max kon in die omstandigheden niet tot uiting komen. Dit besef deedMatildezichalsbeletselvoelen.wathaaronrustigstemde.

Daarop die uitnoodiging van mevrouw Staab. Haar eerste gedachte was geweest te weigeren. Zij hoorde niet in het voorname huis aan het einde van het openbare park. Gedachte aan het met Max gebeurde zou daardoor noodeloos worden opengehaald. Schaamte beving haar als ze daaraan terugdacht, als een zottin had ze tegenover hem gehandeld. Den menschen in den huize Staab moest zij een beletsel blijven.

Toch sprak ze er over met ma. Die ried aannemen. Toen schreef Td opeens, dat ze de uitnoodiging op hoogen prijs stelde, dat ze den volgenden dag dan ook komen zou, maar graag in de eerste plaats met mevrouw een particulier onderhoud zou hebben. Die plechtige termen kwamen in den zorgvuldig opgestelden brief te staan. Til lachte er niet om.

Weer voelde ze zich speelbal, pluis op den wind van de omstandigheden buiten haren wil. Nu was ze... thuis. De ironie! Nergens woog de druk zwaarder, juist, omdat nergens de disharmonie tusschen schijn en wezen feller schrijnde, Nergens was ze onvrijer, omdat ze hier zoogenaamd doen kon wat ze wou. Hier vielen alle stutten van traditie, dienstbaarheid en zelfbeperking weg.

Een hel was het. Tusschen pa en haar was niets veranderd. Iets in haar wezen of uiterlijk, oogen of stem stond hem onduldbaar tegen. Voor gansch het gezin was 't beter, dat ze heenging.

Ma bracht haar naar de electrische tram, die beide steden

130