is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dien middag zat Matilde tegenover de zangeres. Deze liet met een ruk de pianokruk wentelen. Haar lenige vingers hadden over de toetsen gefantazeerd. Krachtig drukte ze Matilde de hand en deed haar zitten. Ze droeg een wijnrood kleed en om de forsche schouders een sneeuwigen sluier. Kort was het raafzwarte haar, dat dik en rul in een natuurlijken sprong haar sprekende trekken omlijstte.

Aanstonds waren ze in gesprek. Wanda Brestowski bezigde een met Duitsche woorden doorvlochten Fransch. Matilde bewonderde de Assyrische lijn van haar profiel.

Van zelf sprak ze over Frits. Op een partij bij den Braziliaanschen gezant had ze hem ontmoet. Toen had ze vluchtig over haar behoefte aan degelijken steun gesproken. Frits had haar daarop over Til geschreven.

Ras opgevlogen, haalde ze den brief erbij. Matilde'snaam las ze in grappige kromspraak en Til merkte op, dat Wanda oude trekken had, maar lenig nog was het lichaam.

Tenslotte beloofde Til, na een oppervlakkig bezoek aan de leegstaande tuinmanswoning, die voor haar zou worden ingericht, den volgenden dag den dienst te zullen aanvaarden.

Mathieu bracht haar, hij droeg het valies, Matilde zelf de rest. 't Was de eerste herfstdag, wolken joegen in flarden langs den hemel en een kille regen spatte hun bij vlagen in het gezicht.

Met de tram waren ze langs de grazige oevers van de rivier gekomen. Hier leek de stad al ver. Het landgoed lag verscholen achter hagen opgaand hout. Een glooiende, zelden betreden zijweg voerde erheen. Hel galmde de schel in deze eenzaamheid van ruischend loof.

De oude dienstbode opende het hek en leidde hen naar

185