is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de tuinmanshuis naastaan, die stond in een vacht van khmop, welke in speelsche ranken de vensters omlijstte en de schoorsteenen omwoekerd hield.

Ook het binnenkomen in het huisje was vreemd. Het bracht Matilde scherp Max' hooge „hut" op den Zwitserschen bergtop in herinnering. Met dit sombere weer leek het hier duister. Dit huisje miste het karakter van strenge zuiverheid van Max' verblijf, maar was gerieflijker. Haar eerste blik vol blijheid was voor de stralende chrysanten, die aan het venster hun spinnige pracht in gloed van overrijpe kleuren hieven. Wanda moest daarvoor gezorgd hebben.

En terwijl Mathieu den boel neerzette en zich, altijd ingenieur, overtuigde of het gaslicht functionneerde en in de keuken de waterkraan opendraaide, keek Matilde hier rond en in de slaapkamer en, naast de smalle trap, die leidde naar den zolder, in het keukentje. Dit alles zag er verwaarloosd, niet armoedig, uit. En ze verwonderde zich, dat ze ondanks haar nomadebestaan telkens weer de behoefte had, zich aan het milieu te hechten en er als een hond een kuil te graven, die, hoe kort ook, haar beschutten en heur vrijheid voor zoo ver mogelijk waarborgen zou.

Dit nieuwe trok haar aan. Wanda Brestowski was een boeiende verschijning. Wel was nog nauwelijks over den financieelen kant gesproken. Opnieuw had ze ondoordacht gehandeld. Morgen aan den dag kon ze ruzie krijgen met deze avonturierster.

De dienstbode tikte aan:

— Of de juffrouw en meneer bij mevrouw willen komen? Wanda ontving hen in haar slaapvertrek dat vol Louis quinze pronk was. Mathieu stribbelde tegen, maar mevrouw

186