is toegevoegd aan uw favorieten.

Beginselen der chemie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drank en ontsteltenis langzaam te bekomen. Hij verplaatste, als na een goed-bewust nadenken, zijne schouders. Ik hoorde dat hij eens haperig zuchtte, en daarna voller. Ik meende weldra, tot mijne verwondering, dat hij stil aan het huilen was gegaan. Ik aarzelde, maar een medelijden kwam op in mij. Met nóg-wrokkige meewarigheid vroeg ik:

— „Wat is er dan, man?"

Eerst deed hij of hij mij niet hoorde. Ik vond het goed. Maar dan hief hij zijn hoofd van uit zijne handen, en

— „Waarom moest hij dat zeggen?" vroeg hij als een ziek kind.

— „Wat zeggen?", suste ik (ik verwachtte mij aan iets anders).

— „Wel, van Todos los Santos", zei hij treuzelend ....

Ik wist dat hij lust had tot vertellen. Ik sprak dan ook niet. En ook hij zweeg weêr, als wel wat beschaamd. Maar, misschien wel omdat ik geenvblijk gaf^van belangstelling, hoe deze ook in enkele secunden was gerezen tot nieuwsgierigheid, begon hij ineens:

— „Wij waren dan uitgevaren op den Scaldis II, nietwaar? De Mist-poeffer was erbij; gij weet wel?: hij; hij was er altijd bij; ik heb eigenlijk nooit een anderen makker gehad dan hij; waarom moest hij dan spreken van Todos los Santos ? Hij weet wel dat ik gemakkelijk mijn mes trek. Met al de anderen drinkt men, maar met hem kan men blijven zonder drinken: dat is het verschil van de differentie. Anders ben ik altijd alleen; maar ik ben soms alleen met hem, en dat onderscheidt hem van de anderen. Wat wilt gij daar aan doen ?: het is misschien die moeder-

70