is toegevoegd aan uw favorieten.

Beginselen der chemie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

herinnering eraan mij beschaamt en mij kwetst in mijn zelf-eerbied. Hierom juist lijkt mij te dieper in bediedenis wat ik hier verhaal, van toen ik nog geen twee jaar oud was....

Dat ik nu in eens had leeren afleiden en voorzien; opbouwen, maar ook bij voorbaat vreezen; hopen zeker, maar misschien ook liegen, bracht voor mij een groote verandering teweeg in wat mij omgaf.

Mijne phantasie was ontloken: ik vereerde ermede het huis. Schooner, moet ik zeggen, is het er niet op geworden: schrik-wekkender bij plaatsen, integendeel, en, waar het mijne bedoelingen met de hardheid zijner wanden en de geniepigheid zijner hoeken ontgoochelde, weinig herbergzaam en vertrouwen-gevendWas dit huis werkelijk donker en ongezellig ? Ik heb het later nimmer terug-gezien. Moet het heeten, dat ik-zelf de mist uitwazemde waar doorheen ik toen de meest-bekende wezens en voorwerpen als betastend zagP

Die mist is geenszins aan ijlten des geheugens te . wijten, noch aan toenmalige onderbrekingen in mijn besef: zelfs waar klaarten hem doorzeven blijft hij, hoe dan ook met warmte verguld, de natuurlijke atmospheer van een eenzelvig, een melancholisch kindje. Mijne phantasie zelf was gemaakt van verlangen en teleurstellingen, nimmer van onmiddellijk geluk. Twee herinneringen van weinig later — zij zijn uit mijn derde levens-jaar — leveren mij het bewijs dat ik mij hierin niet vergis.

Ik was een gevoelig knaapje geworden dat, ten voorbedde, aan het huilen ging wanneen-het linnen of zijde—een kreet,— scheuren hoorde. Mijne dag aan dag groeiende stelligheid, door allerlei inbeeldin■ gen koppig aangekweekt, datlk op de liefde van zelfs

118