is toegevoegd aan uw favorieten.

Het proces van den apostel Paulus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

18

verleende macht en de uitoefening daarvan tegenover het Joodsche Sanhe drin?

In het algemeen was het de politiek der Romeinen, zoodra het er op aankwam in de veroverde provincies een regeling van de verhouding tusschen Romeinsch en inlandsch recht te treffen, zooveel mogelijk rekening te houden met de historie, den aard en de wenschen der onderworpen bewoners. Politiek dreef de Romeinen om het Joodsche volk in dit opzicht groote concessies te doen. Voor zoover het rijksbelang dit maar even gedoogde, hebben zij de bestaande bevoegdheden van de inlandsche rechtbanken en inzonderheid die van het groote Sanhedrin intact gelaten. Dientengevolge was het Sanhedrin in den tijd der procuratoren bevoegd om recht te spreken over alle niet-Romeinen. Zelfs was het bij ontheiliging van den tempel mogelijk, dat een Romein door het Sanhedrin werd ter dood veroordeeld. Dit laatste punt komt in een volgend hoofdstuk breeder ter sprake.

In zaken, waarin het dus ging om een strafbaar feit, waarop naar Joodsch recht de doodstraf stond, was er een zeker dualisme van macht. Aan den eenen kant staat de gouverneur met het hem verleende recht over leven en dood en aan den anderen kant het Sanhedrin met de daaraan gelaten bevoegdheid. Voor het proces van Paulus is het niet van belang hier verder op in te gaan,

MlTTEIS, Reichsrecht und Volksrecht, Leipzig, 1891, p. 91 e. v.; p. 167. Mommsen, Staatsrecht, II, 3, p. 268 e. v. Geib, Geschichte des röm. Kriminalprozesses, 1842, p. 239 e.v.; 249; 471 e.v. Schürer, Gesch. des Jüd. Volkes, I, p. 466, 480 e. v., III, 3e Aufl., p. 207 e. v.

2) Zie pag, 57 e.v.