is toegevoegd aan uw favorieten.

Het proces van den apostel Paulus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

67

lijkheden te geraken, kunnen toch de daar voorgestelde oplossingen ons niet volkomen bevredigen.

Als vanzelf dringt zich dus de vraag naar voren of er dan wellicht nog een andere, meer aannemelijke exegese mogelijk is. Of moeten we eindigen met een „tertium non datur? '

Er is echter nog een andere weg om tot een oplossing te komen, in zekeren zin een via aurea media.

Tegen de onderstelling, dat Lukas eenvoudig den ambtsduur van Felix zou vermelden, is ook nog als bezwaar ingebracht, dat het ambt van procurator niet aan een vastgestelden termijn verbonden was 1). Er bestond geen algemeene regeling; de procurator was, gelijk we gezien hebben, een particulier ambtenaar van den keizer, ook al was hij gouverneur van een provincie. De keizer kon hem dus te allen tijde naar welgevallen van zijn post terugroepen en een ander in zijn plaats aanstellen.

Maar — en hier komt het op aan — er is een aanwijzing, waaruit is te concludeeren, dat de keizer in deze toch met te werk ging zonder met eenige orde en regelmaat rekening te houden. Het schijnt inderdaad de gewoonte te zijn geweest, dat een procurator als in Judea telkens voor een vast tijdsbestek werd aangesteld, met dien verstande, dat de keizer het recht aan zich hield, hem te allen tijde terug te roepen.

Nog anders gezegd, indien de keizer vóór den afloop van dien termijn den gouverneur niet had teruggeroepen, en bij afloop van den termijn zijn mandaat niet had verlengd, dan ging deze met afloop van den gestelden termijn automatisch heen.

*) Plooy, De chronologie van het leven van Paulus, p. 61.