is toegevoegd aan uw favorieten.

Het proces van den apostel Paulus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

111

en op één punt wijzigt. Zijn bedoeling blijkt te zijn er aan te herinneren, dat de voorschriften, in het eerste edict vervat, voortaan strenge toepassing zullen vinden, daar het hem gebleken is, dat dit zeer veel te wenschen overliet— «jamdudum id obtinendum fuit cum a prescripto ems edicti satis superque temporis quasi coniventibus nobis transcocurrerint", Kol. I. r. '14 v.v.

Het edict handelt over strafzaken die, omdat geappelleerd is of omdat ze onmiddellijk naar den keizer gerenvoyeerd zijn — „causas quae ad principalem nationem vel prQVocatae vel remissae fuissent", Kol. Lr. 3. e. v. — voor den keizer in behandeling moesten komen, tenminste indien hiervoor een voldoende gewichtige reden aanwezig was — „imposita quadam necessitate". Kol. I. r. 4. e. v.

De onmiddellijke aanleiding tot het uitvaardigen van het eerste edict was, dat meermalen processen op de lange baan werden geschoven ten gevolge van het niet-verschijnen van beide of een van beide partijen. Vooral in het laatste •geval, n.1. dat één der partijen wegbleef, konden de gevolgen daarvan tot onbillijkheid leiden. Daarom worden thans termijnen vastgesteld binnen welke partijen tegenwoordig moeten zijn. De termijnen zelf, zooals die door den „divus parens" geregeld zijn, worden niet vermeld. De regeling wordt aldus gemotiveerd,, ne aut probi homines conflictarentur diutina mora aut callidiores fructum capere aliquem protrahenda lite aucuparentur", Kol. I. r. 5 v. v. Daarom „edixit salubriter praefmitis temporibus intra quae cum ex provinciis ad agendum venissent utraeque partes nee discederent priusquam ad disceptandum introducti fuissent", Kol. I. r. 8. v.v. Het gold dus processen uit de provincie, terwijl partijen althans