is toegevoegd aan uw favorieten.

De candidatuur-Hohenzollern

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van wien ging de gedachte uit, Leopold van Hohenzollern-Sigmaringen candidaat te stellen voor den Spaanschen troon?

De in den titel van dit hoofdstuk gestelde vraag kwam in het middelpunt van de historische belangstelling na de publicatie van de z.g. „Rumanische Denkwürdigkeiten", toen de algemeen in Duitschland gekoesterde meening, dat de candidatuur-Hohenzollern buiten de Pruisische diplomatie was omgegaan, onhoudbaar was geworden. De vraag naar den vader van de candidatuur van prins Leopold werd van groot gewicht, daar men aan den eenen kant een oude opvatting had moeten prijsgeven en aan den anderen kant de felle aanvallen onderging der Fransche historiografie, die Bismarck beschouwde als den geestelijken vader van de candidatuur.

Gemis aan voldoende gegevens stelde de Duitsche historici aanvankelijk in staat een oplossing te vinden, die bevredigend was voor het Duitsche nationalisme, maar toen de bronnen meer materiaal verschaften, kon dit positieve standpunt niet meer worden gehandhaafd. Men ging weifelen, durfde geen conclusie trekken en het had er allen schijn van, dat het onderzoek zou eindigen met een ,,non liquet". In 1909 schreef Richard Fester in de Deutsche Rundschau: ,,Die Frage nach dem Vater der Kandidatur ist eine müszige. Der Gedanke der Iberischen Union legt sie einer Gruppe spanischer Politiker nahe und weckt den Ehrgeiz der Portugiesin Antonia und ihres Gemahls Leopold von Hohenzollern.

Bismarcks Gedanken, die ehrgeizigen Hoffnungen der