is toegevoegd aan je favorieten.

Afke's tiental

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

houten kist een nestje gemaakt, zóó zacht en zóó lekker als 't kindje maar wenschen kon, en, dat 't er van buiten minder mooi uitzag, daar had het kleine schepseltje nog geen weet van.

Daar haalde Saapke „de pop" te voorschijn — elk klein kindje heet in Friesland „de pop" of „de kleine pop," moet je weten — en bracht hem zegevierend bij zijn moeder. Deze keek met oogen vol liefde naar het kleine, stijf ingebakerde wezentje met zijn klein, rood gezichtje. Ze nam 't voorzichtig in haar armen en zoende 't telkens en telkens weêr op de fluweelzachte wangetjes en 't gerimpelde voorhoofdje, ja, zelfs op de kleine, teere vingertjes, die aanvoelden als héél jonge, zachte, kleine slaboontjes.

„Kijk toch eens, Saapke," riep ze, „wat een engeltje! En wat 'n zachte zwarte krulletjes heeft 't in z'n nekje! Kijk eens, wat 'n aardig lokje, dat daar onder 't mutsje vandaan komt kijken en wat 'n lief neusje! En die oogjes, hoe verstandig! O Saapke, 't is 'n schat!"

Maar Saapke stond er hoofdschuddend bij. „Ja," zei ze, ,,'t kindje is wel lief, al is 't dan ook maar 'n heel klein, mager popke, maar me dunkt, je hebt toch al kinderen genoeg, Afke! Je bent warempel nog net zoo blij met je tiende, als 'n ander met nummer één. 't Is, of je nog nooit 'n klein kindje gezien hebt, zoo bekijk je 't aan alle kanten!"