Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

6

Tot nog toe was er nog niets van gekomen. Moeder vond dat ze het kleine kamertje naast de achtergalerij noodig had voor spenkamer en zoo stonden daar, dag in dag uit, een reeks van pannetjes op een tafel en brandde het gasstel tergend zijn joligst vlammetje.

Een enkele maal wierp Kit een verlangenden blik naar de kamer. Maar ze dwong er niet om. Daarvoor vlogen de dagen veel te gauw om. Al vroeg begon de dag. Kwart voor zessen klingelde de gong in de gang het sein voor opstaan. Natuurlijk juist als je gezellig droomde van vrije dagen of heerlijke pretjes. Ja, dan werd daar door die vroolijke meisjes wel eens geknord, maar al gauw stak een van haar het hoofd door de klamboe (wat de andere natuurlijk nadeed) en werd er eens flink gerekt, om dan maar ineens met een plof uit bed te springen. Dan stonden daar in de schemerige kamer alle meubels zoo gewoon alsof er geen lange rusttijd was geweest tusschen een dag die voorbij was en heden.

Moeders stem klonk dan door de gang. Zoo prettig zijn moeder's stemmen altijd, vond Kit. „Ze zijn heel anders dan andere dames haar stemmen," hield Kit door dik en dun vol. Eens had ze deze meening ook verkondigd aan een nieuwe onderwijzeres, die op school was gekomen. Ongeloovig, en een beetje ongeduldig over zulke nonsens, had deze gezegd: „Maar kind, natuurlijk is iedere stem anders, maar je kunt toch niet hooren aan een dame, wanneer ze spreekt, of het een moeder is of niet?"

„Toch wel," hield Kit ernstig vol, en toen de onderwijzeres dat diep overtuigde gezichtje zag van het meisje voor haar, kon ze het niet laten, ze moest haar even over haar krullebol strijken. Kit had toen haar hand gegrepen en zóó zacht

Sluiten