Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

4

„Voor 't mijne tenminste niet," zuchtte Jo.

„Want dat ze 't eenige vreempje is onder énkel naaste familie, zooals Oma dat belieft te noemen."

„Waaruit volgt, dat Toosje en „haar vriendin Jo," met een lieve, degelijke voordracht voor den dag

moeten komen, hier " riep Jo en wierp de sprei

van jufs bed over Toos' hoofd: „Jij bent de treurende weduwe van Oldenbarneveldt, Nel is de dochter, of had hij die niet?, en Dik, jij, toe kniel nog eens even, jij wordt onthoofd. Ik zal de beul zijn in Dora's roode zwempak. Morgen generale repetitie in costuum! Klaar zijn we!"

„Oma zal verrukt zijn," meende Nel.

„Vooral zoo'n lieve en degelijke vertooning," lacht Toos, „en zoo toepasselijk."

„Alles kan niet even lief zijn!" besloot Jo, „dit is dramatisch!"

Nel kwam uit het bed, haar groote lichtblauwe oogen peinsden in het zwakwit gezicht als verwerkten de hersens daarbinnen een algebra-som, en toen ze nu ook stond, middenin de kinderkamer, stak haar klein hooggerugd lichaampje pijnlijk af tegen de vlugge flinke gestalten der beide andere meisjes.

„We vorderen geen zier," tobde ze en schudde bedenkelijk haar wijs hoofdje.

„Salomo wordt er moedeloos onder, kom Nel, we kunnen nog 24 uur verzinnen." Toos sloeg haar arm om de puntige schouders en trok haar zusje warm dicht naast zich, terwijl Jo, het

Sluiten