is toegevoegd aan je favorieten.

Waarom zenden wij ouders, onze kinderen naar de Montessori school?

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

openbaart zich al heel vroeg. Hoe vlug heeft zoo'n klein wezentje in de wieg niet al de behoefte, het hoofdje op te richten, met de handjes, de beentjes, het heele lichaampje te bewegen, en zoo op allerlei manieren zijn spiertjes te oefenen. Tot nu toe is dat veel te weinig gezien als de bevrediging van een noodzakelijke levensbehoefte. Hoe kort geleden nog werd het kleine lijfje tot een stijf pakje ingespeld! En nu? — Terwijl men begonnen is, de kinderen in de eerste levensjaren lichamelijk min of meer vrij te laten, legt men ze kort daarna geestelijk toch weer aan allerlei boeien en banden. Hoe dikwijls worden kinderen, juist als ze ergens echt „in" zijn, door menschen, aan wie hun doen en laten doelloos lijkt, plotseling opgenomen, eruit gerukt of afgeleid. Als ze b.v. met de meeste nauwkeurigheid op straat allerlei hekjes sluiten, alle stoepjes op en ai klimmen, „overal aan zitten", heet het: „loop toch door", „blijf toch af", enz. Telkens wanneer ze in spontane uitingen hun drang tot zelfontwikkeling trachten te bevredigen, worden ze teruggehouden of gestoord, met het gevolg, dat vooral de zwakken zich onvoldoende kunnen ontwikkelen en innerlijk worden misvormd. Terwijl de sterke naturen, of wel de „lastige kinderen" trachten, tegen een dergelijke „opvoeding" zich zoo lang mogelijk te verzetten, eindelijk zelfs met middelen als schreeuwen, trappen, slaan, totdat öf hun sterke levensdrang gebroken is, öf ze tot allerlei listen zijn gekomen, om zich op een of andere manier toch nog

door te zetten, wat — zooals ieder begrijpen zal — al evenmin zonder innerlijke schade gaat. Er zijn ook ouders, die de kinderen „maar aan zich zelf overlaten". Deze kinderen zullen in hun huiselijke

omgeving en in de natuur van allerlei vinden om zich

6