is toegevoegd aan je favorieten.

Tarief van invoerrechten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

11

Aan de Memorie van Toelichting wordt omtrent de grondslagen der nieuwe regeling het volgende ontleend:

„Bij de samenstelling van de tabel heeft het streven voorgezeten een tarief te ontwerpen, waarbij het karakter van het tegenwoordig Tarief (nl. dat van 1862) zooveel mogelijk wordt behouden. Daar nu dat Tarief ten aanzien van uit het buitenland ingevoerde producten het karakter draagt van een verbruiks- en verteringsbelasting, is bij het samenstellen van de tabel uitgegaan van het beginsel, dat voor een invoerrecht slechts in aanmerking komt het artikel, dat zonder nadere bewerking en zelfstandig, voor het gebruik van den consument geschikt is te achten. Daarbij is aangenomen, dat als zoodanig in het algemeen alleen zijn aan te merken de artikelen, welke over de toonbank aan den verbruiker worden afgeleverd, m. a. w. de toonbankartikelen (*).

Bij het uitwerken van dit beginsel is vastgehouden aan het streven van de tariefwetgevers van 1862 en 1877, om algemeene voeding*-, middelen en artikelen, welke verband houden met de voortbrenging, of welke uitsluitend of zoo goed als uitsluitend worden gebruikt door den minder kapitaalkrachtige, niet aan invoerrecht te onderwerpen. Een invoerrecht op meel (**), klompen, schroeven, vijlen, hamers, zagen en dergelijke, wordt dan ook, hoewel deze artikelen óók via de toonbank aan den verbruiker worden afgeleverd, in het ontwerp niet aangetroffen. Tusschen artikelen, gebruikt in huishouden en keuken, en die, gebruikt in kantoren en winkels, is echter geen onderscheid gemaakt.

Slechts ten opzichte van enkele artikelen is van het beginsel afgeweken.

Ten einde niet verder te gaan dan het belasten van het toonbankartikel, moet bij goederensoorten, waartoe zoowel toonbankartikelen behooren als andere, tusschen het toonbank en het niet-toonbankartikel een grens worden getrokken. Het is niet raadzaam die grens aan te geven door de in vroegere ontwerpen met gelijk doel gebruikte woorden : „geschikt (of opgemaakt) voor den verkoop in het klein". Bij het bezigen van die woorden zouden zich bij de toepassing van de posten, waarbij die uitdrukking werd gebruikt, ongetwijfeld telkens geschillen voordoen omtrent de al of niet geschiktheid der artikelen voor detailverkoop. Met het oog op den hinder en de nadeelen, welke handel en nijverheid ondervinden, wanneer zich bij de toepassing van het tarief voortdurend geschillen voordoen, verdient het daarom aanbeveling de belastinggrens voor deze artikelen zoodanig te stellen, dat geschillen omtrent hun al of niet belastbaarheid zooveel mogelijk worden ondervangen. Deswege is ten opzichte van artikelen, waarvoor het noodig was het invoerrecht te beperken tot artikelen van een bepaalde soort, een grens aangenomen, welke alle geschillen buitensluit, nl. het gewicht der artikelen. Zoo is o. a. voor de „verpakte" artikelen als grens van belastbaarheid een gewicht aangenomen van 1200 gram, voor het artikel

<*1 Het. Knrpplft v.mrplf Aat Hit n..^ I.««..1ii1, » j . , . .

. i • -r -™, «... ..uu.u iu» KjncnijB. muei wurueu opgeval, maar siecnts

gekozen om met een korten term aan te duiden voor welke artikelen een invoerrecht wordt

vnnrapstplH nl Ha Hii.pr.to .roT>Kn..;i.^n»4:i.ninn u~4. ~i r • . , .... - . .7

— 07 — —-- --— ~— — ~*" •= iuui aiimcien Beu invoerrec.ni worat

voorgesteld, nl. de directe verbruiksartikelen. Het al of irirt. Jroorstellen van een invoerrecht m derhalve niet afhankelijk gesteld van de omstandigheid of een artikel al of niet over de toonnank van ripn winbplipi. w/™.Ht aiv»aia..n..H u:.i 1 v_«ir-.» .

had dan geen invoerrecht kunnen worden voorgesteld. A )**) Tenzij verpakt. Zie aanfc 6 op post no. 139. II.