Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

6

keurig gemaakt. Ja, Elly had het wel eens een keertje aan moeder gezegd: zij zou toch ook zoo heel graag eens een echte beeldige jurk hebben.

„Voor om eens mee uit te gaan?" had moeder gevraagd, en Elly had maar gauw ja gezegd, want ze wilde moeder geen verdriet doen, maar eigenlijk had ze bedoeld om er mede op school te pronken. Ze voelde het heel erg, als de andere kinderen naar haar, wel keurig gewasschen en gestreken, maar eenvoudige bébé keken. Vroeger hadden alle kinderen in Indië zulke schooljurken gedragen, maar al heel lang hadden andere moeders die sloeberjurken afgeschaft, en echte mooie er voor in de plaats genaaid. Ach nee, die waren heusch niet van zijde, het bleven maar gewone zefir of katoenen jurken, maar ze waren zoo snuitig, dat je niet keek naar de stof, waarvan ze eigenlijk gemaakt waren.

Alleen Elly zat altijd-door in haar „soepjurken". Zoo noemde zij ze zelf, en ze verbeeldde zich vaak, dat de kinderen er smadelijk naar keken en daarom niet met haar speelden. Toch was dat niet waar. Alleen speelde men niet zoo gauw en zoo graag met haar omdat ze.... ja, het was heel akelig, één heel kort beentje had, zoodat ze niet zoo vlug als de anderen kon loopen en altijd hinkelepinkte. Eens was er een meisje geweest, dat haar zoo had durven noemen: „hinkelepink.. hinkelepink.." Elly had een donkerrood kleurtje gekregen, maar niets gezegd, doch toen ze zich omgekeerd had, was dat nare kind, door Lous Mans, een pak slaag toegediend, een pak slaag, nee, daar had ze weken lang genoeg aan gehad.

Sluiten