Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

10

10

bah!" Dat waren Harmens vrienden natuurlijk niet. En na verloop van tijd kwamen* er al meer van dezulken, die hem van harte wat onspoed gegund zouden hebben.

Maar wat maalde Harmen daarom? „Jalosie was, 't anders nie. Ze kosten 't niet zien, da 't zunneke bij hum ien 't waoter scheen. Zien zurg! Als 't hum maor goed ging."

Toch was er ook wel een donker wolkje aan Harmens zonnigen hemel. De Heer had hem geen kinderen gegeven. En dat stak hem geducht. Soms kon 't gebeuren als hij z'n volk achter de broek zat — je most de luu altied naogaon, anders kreeg je gien slag van ze gedaon, — dat het een of andere „arbeiersminsch" „z'n jong" had meegebracht omdat ie voader al zoo aorig ien de hand kwiem; of ook wel dat de „dêrntjes" voader 't eten brachten.

O, die gezonde, pootige jungskes en die glunder lachende, blauwoogige dèrns met er blonde köpkes, hij kon ze niet zien, zonder dat het hem „zoo raor um 't harte wier." En met een minachtenden blik keek hij dan den vader aan: „krom en old veur den tijd. Genêns nie genog veur 'em eiges! En die had vier, vief kinder. Hoe gaf tie ze 't eten nog? Eh ie, Harmen, die rieke was, — rieker as 't waoter diepe meenden ze op 't darp, — ie had er

Sluiten