Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

14

soms niet kon onderscheiden van 't plantje waar-ie op gekropen was. En de vuursalamander met z'n felle gele en zwarte strepen!

Chris was er haast niet vandaan te slaan. Altijd trok hij Kees Genster mee naar de lokkende uitstalling en als deze niet zei: „Kom, jö, 't speelt al negen uur!" was Chris vast eiken dag te laat gekomen.

Toch gebeurde dat eens! Op 'n mooie morgen stond er tusschen al die bekende kooien en glazen bakken een groote kooi met gaas afgezet. Daarin hing een schommeltje te zwaaien en daarop zat 'n vlugge, kleine aap.

Met de neusjes platgedrukt tegen de winkelruit, de mondjes half open, stonden onze vrienden in stomme verbazing de toeren van 't aapje gade te slaan. Ze lachten bij elke malle sprong, die 't beest maakte. Toen 't dier eindelijk met de voorpooten aan de stok en de achterpooten aan de touwen zoo hard hij kon heen en weer bengelde en daarna met 'n ongeloofelijke sprong aan 't gaas van de kooi hing, schaterden de jongens van 't lachen. Even daarna hield hij zich met z'n staart vast en lag hij te rollen in 't zaagsel op den bodem der kooi.

Af en toe greep hij een pinda uit z'n etensbakje, pelde met tanden en pooten 't nootje in een oogwenk af en peuzelde de pitjes naar binnen. Dan weer sprong hij als een dolleman van de eene wand naar de andere, dan weer op z'n schommel.

Soms hield hij zich een oogenblik vast aan 't gaas en grijnsde dan tegen de lachende jongens, alsof ie zeggen wou:

Sluiten