Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

150

n

„Zoo!" zei Chris. Hij vóelde zich niet in de stemming om over schilderkunst te praten en was blij toen de spraakzame scheerder vertrok.

Als in een droom gingen de dagen voorbij, de uitvaart, de begrafenis. Nog jaren daarna zag Chris met ontzettende duidelijkheid 'topen graf voor hem, hoorde hij de doffe plof van 't vallende zand op de kist en de snijdende gil van z'n broer Ab, toen ze samen 'tgraf verlieten.

Nu stond hij voor de zorg. Hij had z'n moeder kalm en duidelijk hun financieele ontreddering uiteengezet. Langzaam had mevrouw Kras haar veerkracht herkregen.

,,'k Zal trachten pianolessen te krijgen Chris, 't zal moeten, want ik kan van 't pensioen jelui niet laten studeeren. Pim en jij kosten handen met geldt"

„Dat is misschien niet noodig moeder, als ik gelukkig ben en wat van m'n doeken verkoop, kunnen we er komen!"

Zelf was hij er niet van overtuigd. Wie kocht er schilderijen van een onbekend schilder?

Hij vroeg raad aan Henk Drocht. Met dezelfde kalmte, als z'n vader zaliger had bezeten, sprak hij over hun geldelijken ondergang. Drocht had den stille vaak bestudeerd en 'twas hem onbegrijpelijk, dat Kras niet tegen z'n lot, dat hem zoo onverdiend trof, in opstand kwam. Hij vroeg hem, waar hij die gelatenheid vandaan had. Als antwoord nam Chris hem mee naar 't stille kerkgebouw in de drukke stadswijk en wees hem op 't tabernakel. Langzaam maar zeker kwam Henk tot de kennis, dat een geloof zooals Chris bezat, de macht had, edele zielen te kweeken.

Hij hielp Chris aan geld. Met halve schaamte deelde hij Kras mee, dat hij zelf z'n lesgeld verdiende als lakschrijver voor 'n groot modemagazijn. Als Chris er niet te trotsch voor was, kon hij 't ook doen, daar zou hij, Henk voor zorgen.

Met graagte nam Chris 't aan en spoedig had hij 'n groote

Sluiten