Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

38

staan. Ba, er is met jou geen huis te houden!"

Miep moest wel gehoorzamen en ze begon spijt te krijgen van haar grapje, 't Verveelde haar verschrikkelijk daar in dien hoek en het was doodstil in de kamer. Juffrouw Anke zat te werken, je kon 'n speld hooren vallen en Miep zuchtte ter verpoozing maar eens héél diep. Toen klonk 't opeens: „Tiktiktiktik," en hoep, daar vielen alle haarspelden uit Miep's haren op den grond en daar dansten haar blonde krullen verwarder dan ooit langs haar gezicht. Ten hoogste geërgerd zag juffrouw Anke op, van Miep naar den grond en van den grond naar Miep. Die wilde zich haastig bukken om de haarspelden bijeen te zoeken, maar de directrice zei koel: „Laat maar liggen, Frederika Hofland!" En Miep ging weer gedwee staan en dacht er over na of juffrouw Anke plan zou hebben die haarspelden als sieraad op den grond te laten liggen of dat ze ze later zelf zou gebruiken, in geval zij ze niet aan Miep terug zou geven. Toen ze daar lang genoeg over nagedacht had, begon Miep zich af te vragen of ze hier nog lang zou moeten blijven staan en of er weer 'n bericht naar Vader zou gestuurd worden. Dat zou niet de eerste keer zijn en toen Miep bedacht, hoe druk haar Vader 't had en hoe lastig 't voor hem was voor haar ondeugende streken telkens op school te moeten komen, om niets dan klachten van haar te vernemen, kreeg ze opeens vreeselijk spijt en wou ze dat ze 't maar niet gedaan had. Ze voelde er alleen spijt van om den last en 't displezier, die ze Vader veroorzaakte, zonder ook maar de minste bijgedachte aan straf. Want Miep mocht zoo ondeugend zijn als ze wilde, ze had 'n hartje van goud en diep in dat kleine, ondeugende hart, huisde 'n schat van liefde voor alles wat mooi, eerlijk en rechtvaardig was. Ieder, die zich de

Sluiten