Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

we willen je toch een klein sonrenir geven". Hij opende het doosje, dat hij in de hand hield en nam er een gonden horloge

nit. „Kijk eens m'n jongen aanvaard dit terhei^ering

aan je redding van ons dochtertje "

Hij reikte over de tafel, om Flip het blinkende gonden voorwerp te overhandigen; maar zijn neefje, inplaats van verheugd op te staan, bleef roerloos zitten, met groote starre oogen en barstte toen opeens in een onbedaarlijk huilen nit.

Tante Sofie stond haastig op. „Dat is de reactie, ik zou hem maar vlug in bed stoppen," raadde de dokter en Tante nam den snikkenden jongen onder den arm en leidde hem nit de kamer en naar boven.

• En daar, op bet kleine logeerkamertje, daar sloeg Flip opeens z'n armen om Tante's hals en hortend kwam de moeilijke waarheid over z'n lippen. „Néé Tante! Ik bèn geen held. Ik heb Suusje niet écht gered, 't ging allemaal heel gewoon en gemakkelijk. ... Barend heeft niet eens goed kunnen zien wat er gebeurde en toen hebben hij en Martha en Gerard het verhaal hoe langer hoe meer overdreven."

„Maar beste jongen...." tante fronste ontstemd de wenkbrauwen — „waarom liet je ons dan allemaal in die waan.... waarom heb je dat dan niet dadelijk eerlijk verteld?"

„Och Tante...." Flip voelde zich zoo heerlijk opgelucht nu hij eindelijk den moed had gevonden de waarheid te zeggen. „Ik dacht dat het zoo verschrikkelijk prettig moest wezen als de menschen je een held vonden. Steven en Tom en Hans werden altijd bewonderd en gevierd om wat ze deden en ik werd altijd bij hen achtergesteld. Maar ik weet nu zeker, dat ik het nooit meer wenschen zal.... het was iets afschuwelijks.... ik heb me nooit zoo vreeselijk geschaamd als daarstraks, toen

20

Sluiten