Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Haar armpje deed erg zeer en haar heele lichaam zat vol blauwe plekken'—- en dan die wond aan haar voorhoofd! Die zag er leelijk nit!

Marcel, die nn weer wat bekomen was van den schrik, haalde zijn vuilen zakdoek te voorschijn en begon het bloed van haar gezicht te wisschen — maar het vloeide telkens opnieuw!

„Weet je wat, Zus," zei hij, „neem je eigen zakdoek en ga je wasschen bij de pomp achter in den tuin. Als je je hoofd een beetje onder den straal houdt, zal het bloeden wel ophouden. Bi zal wel voor je pompen."

„Ja, Marcel," zei Suzette gehoorzaam.

„En zeg, Suzette, pas vooral op, dat Mama je zóó niet ziet; als ze 't wist, zonden we nooit meer in ons huisje mogen spelen, begrijp je?"

„Ja Marcel, ik zal 't heusch niet vertellen, hoor!"

En werkelijk hebben Papa en Mama eerst véél later gehoord, aan welk groot gevaar hun klem meisje was ontsnapt.

Maar Marcel bracht de katrol weer naar den zolder en verBtopte de kapotte mand in een hoek van 't schuurtje, — van het liftspeüetje had hij nu voor altijd genoeg!

H.

Op zijn verjaardag had Marcel een groot paard met mekaniek gekregen. Als je 't opwond, liep het een heel eind voort.

Dat was een heerlijk bezit! Trotsch als een ridder uit de middeleeuwen reed Marcel door den tuin, gezeten op zgn strijdros, met een stok in de hand, die een lans moest voorstellen. Een enkelen keer mocht Suzette ook eens een eindje rijden—heerlijk, heerbjk!

87

Sluiten