Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

feestdag het was, toen onze kleine Pepi geboren werd. Is zijn portretje niet mooi? Je zult het wel vreemd vinden, dat de haren van Pepi's moeder op het plaatje licht lijken, maar dat komt alleen maar door de zon. Zooals je weet, is zij heelemaal blauw-zwart. Pepi zelf heeft nu nog vuurrood haar en een bijna wit snuitje. Als hij ouder wordt, verandert dit hoe langer hoe meer! Eerst worden dan voorhoofd, haar en staart donkerder en daarna al het andere, totdat het zoontje even zwart is als de ouders. Zie *■ je - wel, hoe stevig Pepi's moeder hem vast houdt ? Zij is heel wat meer op hem gesteld dan zijn vader! Ach, ach, die kan tegenwoordig dan toch zoo uit zijn humeur wezen! Hij is erg jaloersch op zijn zoontje. En hij vindt, dat het volstrekt niet te pas komt, dat Pepi's moeder zich zooveel meer bezig houdt met het kind dan met hem! Zij stoort zich echter volstrekt niet aan zijne knorrige buien en zorgt prachtig voor haar zoontje. En wat zij ook doet, of zij aan het loopen, aan het springen, klimmen of eten is, bijna altijd heeft zij Pepi in hare armen. Als hij tegen haar aangeleund, ligt te slapen, verroert zij zich niet. Zij mag hem toch niet wakker maken! Maar... óf het dan ook een toer voor haar is om doodstil te blijven zitten, als er iemand met een lekker hapje naar haar toe komt! Men kan het haar aanzien, dat zij het zonde en jammer vindt om daar niet van te proeven! Toch blijft ze dan vaak bedaard zitten en laat de lekkernij voorbij gaan... Een enkel keertje gebeurt het ook wel, dat zij dit al te jammer vindt en wèl aan het smullen gaat.

36

Sluiten