Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Truitje's wangen brandden plotseling met een helder rood. Waarom? Dat wist ze zelf niet. Zou de Juffrouw aan haar gezien hebben, dat 't geen feest in haar hart was? Zou de Juffrouw begrijpen waarom? Zou de Juffrouw het leelijk vinden, als ze wist van Eef? Want de Juffrouw had een anderen maatstaf dan zij, dat wist Truitje wel. Maar 't was toch oneerlijk dat Eef binnen was. Daar kon ze toch niet blij om zijn.

De eerste minuten durfde Truitje niet meer naar 't gezicht van de Juffrouw te zien. Als de Juffrouw eens wist, wat er in haar om ging. 't Werd er niet lichter op in Truitje's hartje, want nou was 't of ze zich ook nog schamen moest.

Doch toen zachtjes de tonen van het orgel klonken, vergat Truitje een oogenblik al haar zorgen en verdriet. Haar oogen groot-open, luisterde ze naar de juichende muziek en zong toen, met alle kinderen mee instemmend, den blijden Kerstpsalm:

Hij heeft gedacht aan Zijn genade, Zijn trouw aan Isrei nooit gekrenkt; Dit slaan al 's aardrijks einden gade, Nu onze God Zijn heil ons schenkt. Juich dan den Heer met blijde galmen, Gij gansche wereld, juich van vreugd; Zingt vroolijk in verheven psalmen Het heil, dat d'aard in 't rond verheugt.

Toen de Juffrouw haar handen vouwde om te bidden, deed Truitje hetzelfde, en met een diepen zucht sloot zij haar oogen. Dat was eigenlijk het heerlijkste, van iederen Woensdagavond ook, met de Juffrouw samen te bidden. Truitje deed het wel eiken avond alleen,

52

Sluiten