Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OVER BRIEVEN EN ONGELUKKEN

53

mee te maken, maar je begrijpt toch zeker, dat zoo'n nieuw ding niet half zoo smakelijk rookt!"

„Nee, dat begrijp ik niet!" zei Adrie boos en morste

door het trillen van haar vingers een scheut thee over de krant.

„Wel, heb je ooit! Denk je dat ik nog langer met die Indische roetmoppen onder één dak wil wonen. Ga mevrouw roepen, ik zeg de huur op!"

Doodelijk verschrikt vloog Adrie naar beneden, waar ze bevend van schrik en opwinding bleef wachten tot mevrouw terug zou komen. Eindelijk, na eindeloos lang wachten, hoorde ze de deur open en dicht gaan en kwam mevrouw terug.

„Nou, gelukkig heb ik mijnheer nog kunnen overhalen te blijven, maar, dit zeg ik je, meisje, pas op dat er nooit weer iets dergelijks gebeurt, want dan loopt het niet zoo goed af. Natuurlijk heb ik hem voorgesteld, dat jij hem niet meer zou bedienen, maar dat wil hij ook al niet."

„Als ik hier blijf," zei hij, „zal dat Indische kind me bedienen, ze moet maar leeren voorzichtig te zijn, of er komt niets van haar terecht."

„Dus Adrie, nu weet je precies hoe de zaken staan. Ik zou mijn huurder niet graag verliezen, en allerminst door jouw onhandigheid." IllSl

Hoewel Adrie blij was, dat het nog zoo goed afliep, voelde ze zich toch erg ongelukkig. Waarom moest zij nou ook altijd bij vreemden zijn. Andere kinderen waren bij hun vader en moeder en vonden dat heel gewoon, waarom moesten zij nu net altijd van huis. Maar toen kwam vaders brief, dien ze door alle narigheid haast vergeten was, haar weer in gedachten, o ja, ze wist wel waarom het moest, 't was alleen maar zoo erg moeilijk, dat altijd goed te vinden. Toen volgde Adrie moeders raad op en kwam er weer vrede in haar opstandig hart.

Sluiten